இன்று மற்றொரு உயிரின் வித்தியாசமான பயணம்: கவிஞர் தணிகை

இன்று மற்றொரு உயிரின் வித்தியாசமான பயணம்: கவிஞர் தணிகை




இது ஒரு உண்மைச் சம்பவம். எங்கள் குடும்பம் அறிந்த ஒரு குடும்பத்தில் நிகழ்ந்த நிகழ்வு. பெயர் குறிப்பிடாமல் சொல்கிறேன்.

வழக்கம்போல் நடைப்பயிற்சிக்கு சென்றேன் ஒரு சில இடங்களில் சிறிய போஸ்டர் ஒட்டப்பட்டிருந்தது. ஒட்டுப்பள்ளத்தில் ப்ளக்ஸ் இருந்தது. அந்த முகம் நானறிந்த முகமாகவும் இருந்தது.

விசாரித்தேன் மேட்டூரில் இருந்து 13 கி.மீ தொலைவில் உள்ள கொளத்தூரில் மின்சார உபகரண கடை வைத்து நடத்தி வந்தவர். இன்று மின்சார ஒயர் வெட்டித் தரும்போது தனது கையின் பெருவிரலையும் வெட்டிக் கொண்டதாகவும் அதனால் நரம்பு வெட்டப்பட்டு இரத்தம் நிற்காமல் சென்றதற்கு அங்கேயே ஒரு மருத்துவரிடம் முதல் உதவி பெற்று அதன் பின் மேட்டூர் அரசு மருத்துவமனையை நாடியதாகவும் அங்கேயும் முடியாமல் சேலம் அரசு மருத்துவமனைக்குத்தான் கொண்டு செல்ல வேண்டும் என்ற நிலையில் அங்கேயே அதாவது மேட்டூரிலேயே உயிர் பிர்ந்ததாகவும் செய்திகள்.

அவருக்கு 50க்குள் வயது இருக்கலாம். 15 வயதுக்குள் தான் குழந்தைகள் இருக்க முடியும்...

அவரை இழந்த அந்த குடும்பம் பெரும் துயரை அனுபவித்து வர ஒரு சிறு எச்சரிக்கையின்மையான செயல்பாடு காரணமாக அமைந்து விட்டது.

அவரது தந்தையை ஏற்கெனவே இழந்த அவரும் இப்போது காலமாகி இயற்கை அடைந்ததால் தாய் தனியாகி இப்போது மருமகள் மற்றும் பேரன் பேத்திகள் துணையுடன் மட்டுமே வாழ வழி ஆகிவிட்டது.

நேற்று சேலத்தில் இரண்டு வள்ளம்  அல்லது இரண்டு உழவு அளவு மழை. சேலத்தின் தாழ்வான பகுதிகளில் எல்லாம் சேற்று நீர் புகுந்து சேலம் ஐந்து வழிச் சாலை ரத்னா காம்ப்ளக்ஸ் இப்போது இடிக்கப்படும் நிலையில் இருப்பது....அதில் உள் எல்லாம் நீர் புகுந்து மோட்டார் வைத்து நீரை பம்ப் செய்து வெளியேற்றிக் கொண்டிருந்தார்கள்...

மறுபடியும் பூக்கும் வரை
கவிஞர் தணிகை.

பாம்பு கடித்ததா பயத்தில் இதயம் நின்றதா? கவிஞர் தணிகை

பாம்பு கடித்ததா பயத்தில் இதயம் நின்றதா? கவிஞர் தணிகை



கடந்த சில நாட்களுக்கும் முன் எங்கள் ஊரில் எனது நண்பர் ஒருவர் குடும்பத்தில் நேர்ந்த உண்மைச் சம்பவம் இது. ஆனால் அவர் பெயரை நான் குறிப்பிட வில்லை. குறிப்பிட்டாலும் அவர் அதை தவறாக எடுத்துக் கொண்டு கோபப் படமாட்டார் என்பதையும் நானறிவேன்.

சாந்தி ( பெயர் மாற்றப்பட்டுள்ளது) இறந்தவர்களுக்கும் பெயர் உள்ளதா என்ன...இருப்பார் நமக்கு ஒரு அடையாளத்துக்கு நமக்கு அடையாளப்படுத்திக் கொள்ளத்தானே பேர் சுருக்கமாக எல்லாம்.

மிகவும் பக்தி உடையவர். தவறாமல் கோவில்களில் பூஜை புனஸ்காரஙகள் உண்டு. மேலும் இவர்  ஒரு பள்ளி ஆசிரியை. ஓய்வு பெறும் நாட்கள் இன்னும் இருக்கிற நிலையில்.... பௌர்ணமி பூஜை என்று ஒருவர் நடத்தும் விநாயகர் கோவில் விழாவுக்கு நன்கொடை தருவதற்காக இருள் பொழுதின் ஆரம்பத்தில் சென்றிருக்கிறார். இப்போதெல்லாம் எங்கள் ஊரில் ஒரே கொள்கைதான். தெருவிளக்குகள் ஆளும் கட்சி சார்புடையவர்கள் வீட்டருகேதான் எரியும் மற்ற தெரு விளக்குகள் எரியாமல் இருளே ஊரெங்கும் நிறைந்திருக்கும்.  அதற்கு ஊராட்சியும் தநாமிவா வும் பொறுப்பு அதன் பின்னணியில் நிறைய அரசியல் அது சொல்ல நேரமிது அல்ல.

அம்மணி சென்றிருக்கிறார் அங்கு  இருள். படியருகே படுத்திருந்த ஒரு சிறு பாம்புக் குட்டி. அம்மணி பயம் கொண்டிருக்கிறார்.  அவரின் வாக்கு சற்று கடித்த மாதிரி இருந்தது என்பதே. அங்கே பணம் கொடுக்க சென்ற இடத்தில் பெண்மணிகள் உதவ நினைத்தும் அதன் பின் அவர் வீட்டருகே வந்து பெண்கள் சுற்றி வளைத்தும் பேசியபடி நேரம் சென்று விட ஓட்டுனரை அழைத்துக் கொண்டு சுமார் 8 கி.மீ. தள்ளி உள்ள அரசு மருத்துவமனைக்கு அவர்கள் செல்வதற்குள் காட்டு மலைப்பாதை ரோட்டிலேயே அம்மணி உயிர் பிரிந்தது.

இரு வேறு கூறுகள் ...அவரை பாம்பு கட்டு விரியன் குட்டி கடித்து விட்டது என்றும் உரிய நேரத்தில் அதற்கு சிகிச்சை எடுக்காமல் செய்த காலதாமதமே உயிர் பிரிவுக்கு காரணமே என எனது நண்பர் முதற்கொண்டு கருதி வருத்தம் கவலை சொல்லொணாத் துயரம் கொள்ள

அவரது கார் டிரைவரோ ஒரு கிராமத்து நபர்: இல்லை இல்லவே இல்லை எந்த பாம்பும் அவரைத் தீண்டவே இல்லை அவருடைய பயமும் மாரடைப்புமே மரணம் சம்பவிக்க காரணமானது என்றும் சொல்ல...

மொத்தத்தில் : அந்த அம்மணியே சென்று பீரோ எல்லாம் திறந்து சிகிச்சைக்கு என உள்ளூரில் முடியவில்லை எனில் சேலம் செல்ல வேண்டிய பணம் எல்லாம் எடுத்துக் கொடுத்தும், கணவரின் காலில் விழுந்து ஆசி வாங்கியும், குடி நீர் இரண்டு பாட்டில் எடுத்துக் கொண்டும் அவரது பெண்ணிடம் வரச் சொல்லிப் பேசியபடியும் காலம் தாழ்த்தி விட்டதாகவும் செய்திகள்.

இல்லை இல்லை சிறிய முள் மாதிரி இருந்ததாகவும்  கைகளில் கூட கரு நீல அடையாளம் இருந்ததாகவும் வெட்டியான் இடுகாட்டில் பார்த்ததாகவும் நண்பர் சொல்ல இல்லை இல்லை ப்ரீசரில் வைத்திருந்து அதன் பின் எடுத்து வைத்து குளிப்பாட்டியதால் அந்த நிறமாறுதல் நரம்பு போன்றவற்றில் ஏற்பட்டன அவர் நல்ல கலர் என்பதால் என ஓட்டுனர் சொல்வதும் இதில் எது சரி என அந்த அம்மாவே வந்து சொன்னால் தான் நாமறிய முடியும்.


ஒரு ஆசிரியையே இப்படி நடந்து கொள்ளும்போது எப்படி இவர் இத்தனை ஆண்டுகள் பொறுப்பான முக்கிய  பணியாற்றி வந்திருப்பார் என்பதும்,இவரிடம் படித்த மாணவர்களுக்கு எப்படி தைரியம் சொல்லி இருப்பார் என்பதும்தான் தெரியவில்லை. மேலும் பாம்பு கடி என்பதை விட அதன் பயமே அவரது உயிரைக் குடித்திருக்கிறது. பாம்பென்றால் படையும் நடுங்கும் என்பதும் பாம்புகள் மனிதர்களைக் கடிக்க கொத்த தீண்டவே காத்திருப்பதில்லை என்பதும் உண்மைகளே...

இதன் முக்கிய காரணம்: இருள், ஊராட்சி, தநாமிவ...என்றெல்லாம் சொல்வதா இல்லை அவரது பயமா...

அது மிகச் சிறிய பாம்பு என்றும் அதில் அத்தனை விஷம் எல்லாம் இருக்கவே வாய்ப்பில்லை என்பதெல்லாம் எனக்கு கிடைத்த  செய்திகள்

ஏ.சி யில் பாம்பு இருந்தது என்பதும், பேருந்தில் பாம்பு இருந்தது என்பதும் எங்கள் வீடுகளில் அந்தக் காலத்து வாழ்க்கையில் பாம்புகள் எல்லாம் சகஜமானது என்பதும் எனது களப்பயிற்சிப் பணிகள் போது மலைகளில் பணி புரிந்த காலக்கட்டத்தில் பாம்புகளுடன் மிக அருகாமையில் எல்லாம் எனது உடலும் வாழ்வின் பயணமும் இருந்தது என்பதெல்லாம் மறக்க முடியா செய்திகளாக இன்றும் எனது நினைவோட்டத்தில்.


மறுபடியும் பூக்கும் வரை
கவிஞர் தணிகை

முரணும் அரணுமாய் சில வார்த்தைகள்: கவிஞர் தணிகை

முரணும் அரணுமாய் சில வார்த்தைகள்: கவிஞர் தணிகை



அப்துல் கலாம் மொழிகளில்  ஒன்று: வாய்ப்புக்காக காத்திருக்காதே , வாய்ப்புகளை நீயே உனக்காக உருவாக்கிக் கொள் என்பதாகவும் மற்றொன்றில் வெள்ளம் வரும்போது மீன்கள் எறும்பை உண்ணும், வெள்ளம் வடியும்போது எறும்புகள் மீனைத் தின்னும் எனவே உங்களுக்கும் காலம் வாய்ப்பு வரும் அதுவரை காத்திருங்கள் என்பதாகவும் படிக்க நேர்ந்தது/

இரண்டுமே மிக நல்ல வாசகங்கள்தான். இரண்டுமே அவசியமானவைதான். ஆனால் சொல்லப்பட்ட காலத்தில் அவை அவசியமாகவே இருக்கும். ஆனால் அவற்றை ஒரு சேர பார்க்கும்போது முரணாகவே தோன்றுகிறது. வாய்ப்புக்காக காத்திருக்க வேண்டுமா இல்லை வாய்ப்புகளை நாமே உருவாக்கிக் கொள்ள வேண்டுமா என்பது.

மிக வளர்ந்த நிலைக்கு மாந்தர் போகும்போது இப்படி அவர்கள் சொல்வது யாவும் பெருமை பெறும்.

இப்படித்தான் குறளில்  ஒன்று: யாக்கைக்கு மருந்தென வேண்டாவாம் அருந்தியது அற்றது போற்றி உணின் என்ற ஒரு குறள் இருக்கிறது. ஆனால் இது இன்றைய காலத்துக்குப் பொருந்துமா என ஒரு சிறு நூலில் கேட்டிருப்பேன். காரணம்: இன்றைய உணவு என்பதே இரசாயன உரத்தால் வளர்க்கப்பட்டு நோய்க்கூறுகளைக் கொண்டிருப்பது என்பதும்  பசித்தபின் உண்டால் மட்டும் மாந்தர்க்கு  எந்த வியாதியும் வராது என்பது இக்காலத்துக்கு எப்படி பொருந்தும் எனக் கேட்டிருப்பேன். ஏன் எனில் குறள் காலத்தையும் விஞ்சியது என்றாலும் விமர்சனத்துக்கு அப்பாற்பட்டது அல்ல என்பதே எனது தாழ்மையான கருத்தும்.

கலாம் தமது வாழ்வில் நிறைய நேரங்களில் சமரசப்போக்கையே கொண்டிருந்திருக்கிறார் எனவே எல்லோரிடமும் அனுசரித்தேப் போய் இருக்கிறார். கால்சட்டையை மேற்சட்டையை கழட்டி சோதனையிட்ட அமெரிக்க அரசு அலுவலர்களிடமும் மற்ற மதகுருமார்களிடமும், மற்ற கோவில்கள் , மடங்கள் செல்லும்போதும் ஒரு நண்பர் சொல்வார் அவர் சாப்பிடும் உணவு விலை அவ்வளவு என்று காமராசர் மாதிரி ரேசன் கடையில் வாங்கிய அரிசியை உண்டாலும் அவரும் தமிழ்நாடு என்று பேர்வைக்க போராடிய சங்கரலிங்கனார் சாவுக்கு காரணமாக இருந்தார் என்று பேசுவார்கள்....எவரைத்தான் பேசாமல் விடப்போகிறார்கள்...ஒரு மனிதர் பொது வாழ்வுக்கு என்று வந்து விட்டால் அவர் விருப்பப் படி உணவைக்கூட உண்ணக் கூடாது என்று சொல்வார் அவர் விரும்பும் தலைவர்களே வயதான பின்னும் துணை வேண்டுமென மிகவும் இளைய வயதில் ஒரு பெண்ணைத் திருமணம் செய்து கொண்டாரே பொது வாழ்வில் சேர்த்த சொத்து எல்லாம் அந்த பெண் சார்ந்தவரையே சென்று சேர்ந்து விட்டதே அது பரவாயில்லயா என்றால் அது சரிதான் அவர் அவர் விருப்பப் படி செய்து கொள்ள அகவாழ்வு பற்றி எல்லாம் இயக்க முறைமைகளில் இல்லை பேச வேண்டாம் என்பார்கள்.

கலாம், காமராசர் போன்ற மனிதர்கள் எளிமையக் கடைப்பிடித்த மனிதர்கள் கடைசிவரை ஒரு கொள்கையை விடாது பிடித்து இருந்தார்கள். கலாம் கால் மேல் கூட கால் போட்டு அமரும் ,மனிதர் இல்லை. எனக்கெல்லாமொரு வருத்தம் அவர் இந்த நாட்டின் ஒர் ஹிட்லர் போன்ற அதிபராகி  இந்த நாட்டின் நதி நீர் இணைப்பையாவது நிறைவேற்றி சென்று சேர்ந்திருக்கலாம் என்பதுதான்.

மறுபடியும் பூக்கும் வரை
கவிஞர் தணிகை. 

மறுபடியும் பூக்கும் முதல் புத்தகத்தின் முன்னுரை: கவிஞர் தணிகை

மறுபடியும் பூக்கும் முதல் புத்தகத்தின் முன்னுரை: கவிஞர் தணிகை

முதல் பக்கம்:


 ஒரு நல்ல கவிதையின்
படிக வரிகள்
மனதை விட்டகலாது

ஒரு சிறந்த விதை
மண்ணுக்குள்ளேயே
மக்காது

இரண்டாம் பக்கம்:

என்னைத் தந்தவளுக்கும்
எனக்காக‌

தன்னைத் தந்தவளுக்கும்

இதழ்களைப் பற்றி:

நானே கருவாகி தானே உருவாகி உங்கள் உள்ளத்தில் ஒரு சிறு பகுதியை தொட்டுச் செல்ல நான் எடுத்துக் கொண்ட காலமும் சிரமமும் மிக அதிகம்.

நான் பாரதி, தாகூர் போன்ற மகாக் கவியில்லை

என்னால் உலகு உய்யப் போகிறது என்று சொல்லுமளவு நான் முட்டாளுமில்லை

என்னால் இந்த நாடு சுபிட்சம் அடையப் போகிறது என எண்ணிக் கொள்ளுமளவு நான் பெரிய தியாகியுமில்லை.

என் பின்னோடு எந்த மதமும் தொடர்ந்து வரப் போவதில்லை என்பதையும் நானறிவேன், என்றாலும்

நான்: கால எல்லையை குறுகிய சாதி, மதக் கோடுகளை வாழ்வின் நடைமுறை யதார்த்தத்திலும் பிடிவாதத்துடன் கடக்க ஆசைப்படும் ஓர் சாதாரண மனிதன்.

சக மனிதரின் துன்பம் கண்டு துயரம் கொள்பவன்

நிறைய ஏமாற்றங்கள் என்னிடமும் உண்டு

ஆனாலும் என்னால் எவருமே என்றுமே ஏமாற்றப்பட்டு விடக் கூடாது என்று பிரார்த்திப்பவன்.

எனது இளமை விடைபெறும் முன்பே என்னால் முடிந்த அளவு எனது வீட்டுக்கும், எனது நாட்டுக்கும், நான் செய்ய வேண்டிய கடமையை செய்து முடித்து விட்டதாய் உணர்கிறேன். அந்த திருப்தியின் அடையாளமாய்த்தான் இப்போது நான் உங்கள் கைகளில் இருக்கிறேன். நான் இனி எப்போது இறந்தாலும் எனக்கு சந்தோஷமே.

நான் என் குடும்ப உறுப்பினர்களைக் கூட உலகின் அங்கமாகவே எடுத்துக் கொண்டிருக்கிறேன். எனக்கு முகம் தெரிந்த தெரியாத இவ்வுலகின் எல்லா மனிதர்களையுமே என் குடும்ப உறுப்பினர்களாகவே நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறேன். அதன் எதிரொலிதான் இந்தப் புத்தகம்.

அன்புப் பிரவாகத்தின் சுழலில் அகப்பட்டு மீளத் தெரியாத எனது அவ்வப்போதைய மீறிய துக்கமும் பீறிய சந்தோஷமுமே இந்தக் கவிதைகள்


பல கோணங்களின் ஒரு பரிமாணம் மட்டுமே இப்போது உங்களுக்காக!

                          மறுபடியும் பூக்கும் வரை

                               சு. தணிகை.
                                1991.

கிரிக்கெட் விளையாட்டில் இயற்கைதான் வெற்றியை நிர்ணயிக்கிறது: கவிஞர் தணிகை

கிரிக்கெட் விளையாட்டு வீரர்களை விட இயற்கையின் விளையாட்டே பெரிதாக இருக்கிறது: கவிஞர் தணிகை




மழை என்கிறார்கள், மேக மூட்டம் பந்து வீச்சை பாதிக்கிறது என்கிறார்கள், ஈரப்பதம் பெரிதும் போட்டியின் விளைவை பாதிக்கிறது என்கிறார்கள். அப்படித்தான் அன்று இந்தியாவுக்கும் நியூஸ்லான்டிற்கும் ஆடாமலேயே இரண்டு வெற்றிப் புள்ளிகளை ஒவ்வொன்றாக மழை வந்து ஆட்டத்தை தடுத்து விட்டது என்று பிரித்துக் கொடுத்து இருந்தார்கள்.

ஆக உலகக் கோப்பையின் இறுதி நாளில் ஆட்டம் நடைபெற்ற நாளில் ரன்களைத் தடுக்க விக்கெட்டை எடுக்க விக்கெட்டை நோக்கி வீசப்பட்ட பந்து ரன் எடுத்த வீரரின் பேட்டில் பட்டு எவரிடமும் பிடிபடாமல் பவுண்டரி கோட்டை தொட்டுவிட அதற்கு 6 ஓட்டங்கள் கொடுக்கப்பட்டு விட்டன. அது சரியா தவறா என்ற சர்ச்சை ஏற்பட்டிருப்பது வேறு


ஆக நியதிகள், விதிகள், சட்டங்கள், திட்டங்கள் யாவுமே மனிதர்களுக்காக ஏற்படுத்திக் கொள்ளப்படுவதுதான். அதில் விளையாட்டு விதிகளும் அடங்கும்

இந்த இறுதி ஆட்டத்தில் வென்றவர்கள் மறுபடியும் லீக் ஆட்டத்தின் முதலில் வென்று புள்ளிகள் பட்டியலில் முதலில் இருப்பவரோடு மோதி வென்றாக வேண்டும் என்ற விதி இருந்தால் இந்தியாவோடு இந்த வென்ற அணி மோத வேண்டும். தோற்ற அணி ஆஸ்திரேலியாவோடு மோதலாம்.

ஏன் சொல்லப்போனால் இறுதி ஆட்டம் இரு முறை சமன் செய்யப்பட்டு விட்ட நிலையில் இரு அணிகளுக்கும் முதல் பரிசை பிரித்துக் கொடுத்திருக்க வேண்டும் இரண்டாம் இடத்துக்கு ஆஸ்திரேலியா இந்தியா ஆடும் ஆட்டத்தின்படி முடிவு செய்து பரிசைக் கொடுத்திருக்கலாம்.

எல்லாமே ஐ.சி.சி கொண்டு வரும் விதிதானே...

மழை அடிக்கடி வரும் கிரவுண்டில் முதலில் போட்டிகளை நடத்தியதே முதல் தவறு. மேலும் ஆடாமலே புள்ளிகளைப் பிரித்துக் கொடுப்பதும், டக் ஒர்த் லூயிஸ் என்பதும் பவுண்டரிகளில் அதிகம் எனவே அவர்களுக்கு வெற்றி என்பதும் வொர்த்லஸ் விதிகள்.

போட்டி என்றால் போட்டிதான் முடிவு என்றால் முடிவுதான். அதை விடுத்து விருப்பம் போல ஏற்கெனவே ஆடியதற்கு எல்லாம் விதியை விதித்துக் கொண்டு விருப்பம் போல செயல்படுவதற்கு விதிகள் எதற்கு மேலும் இந்த விளையாட்டுதான் எதற்கு. எல்லாம் வியாபாரம். இலாபம், நட்டம் என்ற கண‌க்குதான்

எப்படி சூப்பர் ஓவர் என்று வெறும் 6 பந்துகளை வைத்து வெற்றி தோல்வியை  நிர்ணயிக்கும் முடிவுக்கு வரமுடிகிறதோ அப்படி 10 ஓவரில் போட்டியை முடித்துக் கொள்ளும் முறையாக கிரிக்கெட் விளையாட்டு காலப்போக்கில் மாற்றிக் கொள்ள வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டே தீரும். ஏற்பட்டேயாக வேண்டும். ஏற்படுத்தவும் வேண்டும். லலித் மோடி வேண்டாம் அவர் ஆரம்பித்த ஐ.பி.எல் வேண்டும், சென்னை சூப்பர் கிங்க்ஸ் வேண்டாம் அதுவே மறுபடியும் வேண்டும் என்பது போல எது வேண்டுமானாலும் எப்படி வேண்டுமானலும் மாறலாம். அது மாறும். அதில் இயற்கை செய்யும் ஊடுருவல்களைத் தான் நாம் இரசிக்காமல் இருக்க முடியவில்லை. அது விளையாட்டின் வெற்றி தோல்வியை பெரிதும் தீர்மானிக்க உதவிடுகிறது.

மறுபடியும் பூக்கும் வரை
கவிஞர் தணிகை

50 ஆண்டுகளாகவே இந்திய கிரிக்கெட் இப்படித்தான்: கவிஞர் தணிகை

50 ஆண்டுகளாகவே இந்திய கிரிக்கெட் இப்படித்தான்: கவிஞர் தணிகை





கிரிக்கெட் விளையாட்டு அல்ல வியாபாரம். என்பார் கிரிக்கெட் முட்டாள்களின் ஆட்டம் என்பார் கிரிக்கெட் என்பது சூதாட்டமாகிவிட்டது என்பார் இது ஒரு உலக அளவிலான விளையாட்டே அல்ல ஆனால் இதற்கு ஒரு உலகக் கோப்பை என்பார், மேலும் சொல்லப்போனால் இதை மழை வந்தால் ஆட முடியாது என்னும்போது சட்ட திட்டங்கள் என்ற பேர் சொல்லி ஏமாற்றி உலகக் கிரிக்கெட் வாரியம் தமது சிறு குழு மனப்பான்மையில் தாம் விரும்பியதை நிறைவேற்றிக் கொள்ளும் அதற்கு காலனி ஆதிக்கத்திலிருந்து விடுபட்ட அடிமை நாடுகளை பயன்படுத்திக் கொள்ளும்.

ஆட்சி முறை அவர்களைப் பார்த்தும், ஆட்டமும் அவர்களைப் பார்த்தும் ஆடி வரும் இந்த அடிமை நாடுகளின் ஆட்டக்காரர்களும் ஒரு வகையில் வியாபார விளம்பரம் மற்றும் சுய இலாப முதலாளித்துவத்துக்காக இந்த ஆட்டத்தை ஆடியே ஏமாற்றி வரும். ஐபிஎல் இன்டியன் பிரிமியர் கிரிக்கெட் லீக் என்பதை தோற்றுவித்த லலித் மோடி குற்றவாளியை இவர்களால் ஒன்றும் செய்ய முடியவில்லை. ஆனால் அவரால் ஆரம்பித்த ஆட்டம் வெகு ஜோராக இந்தியாவில் என்றும் ஆடப்பட்டு வருகிறது.

கபில்தேவ், மகேந்திர சிங் தோனி இரண்டு விளையாட்டு வீரர்கள் மட்டுமே இந்தியாவுக்கு பெருமை சேர்த்த ஆட்டக்காரர்கள். கவாஸ்கர்,ச்ச்சின் டென்டுல்கர்  போன்றோர் கூட சுய இலாபத்துக்காகவே ஆடி பெருமை சேர்த்து சம்பாதித்துக் கொண்டு சென்றவர் பட்டியலில் முதல் இடத்தைப் பிடித்தவர்கள்

இவர்கள் இந்த விளையாட்டில் இருந்து விடைபெற்றாலும் வர்ணனையாளராக வருவாய், பயிற்சியாளராக வருவாய், இவர்களே தனியாக பயிற்சி கொடுக்கிறோம் என்று விளையாட்டு மையங்களை ஏற்படுத்திக் கொள்வது, விளம்பரப் படங்களில் சம்பாதித்த பணத்தை ஏதாவதொரு தொழிலில் இட்டு பெரு உற்பத்தி செய்து கொள்வது, இப்படி ஏதாவது ஒரு வாழ்க்கை மார்க்கம் கிடைத்து விடுகிறது என்பதற்காகவே இந்தத் துறையில் நுழைந்து வருகிறார்கள். இந்த நாட்டில் மற்ற விளையாட்டு வீரர்கள் என்ன சாதனை செய்தபோதும் அவர்களுக்கு போக்குவரத்துக்கும் உணவுக்கும் உடைக்கும் இருப்பிடத்துக்கும் மருத்துவத்துக்குமே பணப்பற்றாக்குறை இருக்கும்போது இந்தக் காட்டில் எப்போதும் அடைமழைதான்.

இதைக் காரணமாகக் கொண்டு இந்திய தேசிய விளையாட்டாகவே ஹாக்கி விளையாட்டுக்கு மாறாக இதை விளையாடி வருகிற இளைஞர் படை அதிகம். பள்ளிகள் கல்லூரிகள், ஊர்கள் அதிகம். இதை விளையாடி முடித்துவிட்டு இந்தக் காரணத்தை வைத்துக் கொண்டு சேர்ந்து புகைப்பதும், மது அருந்துவதும், ஒரு மோசமான கலாச்சாரம் ஏற்பட இந்த விளையாட்டு பயன்படுகிறது. இது குளிர் பிரதேச நாடுகளில் முக்கியமாக இங்கிலாந்தில் பிரபு வர்க்கத்தார் நேரம் போக்க உடற்பயிற்சிக்காக விளையாடிய இந்த விளையாட்டு பணக்காரத்தனம் மட்டுமே அனைவர்க்கும் பிடிக்கிறது என்ற நியதியில் இருந்து மாறாமல் அனைவருமே இந்த நாட்டில் விளையாடி வருகின்றனர்.

இந்த உலகக் கோப்பையை இங்கிலாந்து போன்ற நாடு முதலில் நடத்தியது தவறு. அடுத்து அதன் சட்ட திட்டங்கள், மழை, வெற்றியில்லாமலே வெற்றிப் புள்ளிகளை பிரித்து தருவது, முதலில் ஆடியவர்க்கு ஒரு சட்ட திட்டம், மழை வந்த பின் பின்னால் ஆடுவோர்க்கு வேறு ஒரு சட்ட திட்டம், லெக் பிfoவோர், ஸ்டம்பிங், கேட்சிங்க், பௌலிங் power play என நிறைய மாறுதலுக்குட்பட்ட விலைபோன விளையாட்டு விதி முறைகள்...

ஆடி முடித்து வெற்றி பெற்றவர் அங்கேயே பீர் பாட்டிலை திறக்கும் பழக்க வழக்கங்கள்...இந்தியா 41 சதவீதம் இருக்கைகளை இந்த உலகக் கோப்பையின் இறுதி ஆட்டத்தைப் பார்க்க இந்தியா இறுதி ஆட்டத்தில் ஆடும் வெல்லும் என்ற எதிர்பார்ப்பில் இந்திய ஆதரவாளர்கள் முன் அனுமதியுடன் கட்டணச் சீட்டு பெற்றிருந்ததாக புள்ளி விவரம் சொல்ல நியூசிலாந்து காப்டன் அதை இலாபம் பெற்றுக் கொண்டு பிறர்க்கு விட்டுத்தாருங்கள் வராமல் விட்டு காலியாக விட்டு விரயம் செய்து விடாதீர் என்றும் கோரிக்கை செய்திருக்கும் செய்திகள்.

இதை ஒரு 10 ஓவர் மேட்சாக மாற்றி வெற்றி தோல்வியாக நிர்ணயிக்க முடியும். மேலும் மழை வந்தால் வேறு நாளில் போட்டியை நடத்தியே ஆக வேண்டும், மேலும் மழை வரும் இடத்திலிருந்து வேறு இடத்திற்கும் கொண்டு சென்று ஆடவும் முடியும், மேலும் மழை வராமல் ஒரு இன்டோர் கேம் போல வானாளவிய கூடாரத்தை அல்லது மேற்கூரையை அமைத்தும் ஆடமுடியும்... இது போல மாற்றங்களைக் கொண்டு வரவேண்டும்.

உலக கிரிக்கெட் வாரியத்துக்கு இந்திய இரசிகர்கள் மற்றும் பாகிஸ்தான் இரசிகர்களாலுமே பெரும்பணம் புரள்கிறது என்றும்,  அந்த ஒரு மேட்ச் இல்லையெனில் மொத்த வசூல் 1150 கோடியில் சுமார் 200 கோடி அதாவது மொத்த வருவாயில் 20 சதத்துக்கும் மேல் இழப்பு ஏற்படும் என்றெல்லாம் வியாபாரப் புள்ளிகள் விவரம் தருகின்றன.

இதை எல்லாம் மீறி மேட்ச் பிக்சிங் என்பதும். நன்றாகவே விளையாடி வருவதும் நாம் எல்லாம் அதை உற்சாகமாக பார்த்து வரும்  காலக் கட்டத்தில் இப்படி படு தோல்வி அடைவார்கள் என்பதும் இன்று நேற்று நடப்பதல்ல...கடந்த ஐம்பது ஆண்டுகளாகவே நான் கண்டு வரும் சொந்த அனுபவம். நிறைய பேர் இதற்காக உயிரையே கூட விட்டிருக்கிறார்கள்.

சுமார் இருபது ஆண்டுகளுக்கும் முன் எனது உறவினர் பையன் ஒருவன் ப்ளஸ் டூ பரீட்ட்சையின் போது நடந்த கிரிக்கெட் விளையாட்டுகளில் கவனம் செலுத்தி விட்டு பள்ளி மேனிலைத் தேர்வில் தவறியதை வெளியில் சொல்லக் கூச்சப்பட்ட்டுக் கொண்டே எவரிடமும் சொல்லாமல் தற்கொலை செய்து கொண்டதை எல்லாம் நாங்கள் கண்டதுண்டு. அப்போது எல்லாம் இப்படி விரைவாக எழுதி தேறி அந்த ஆண்டே மேற்படிப்புக்கு செல்லும் வாய்ப்புகள் எல்லாம் குறைவே. மேலும் இப்போது நீட் எழுதவே ஆண்டுகளை விரயம் செய்கிறது பெரிய இடத்துப் பிள்ளைகள் என்பதெல்லாம் நடுத்தர வர்க்கத்துக்கு கிடைக்க முடியா வாய்ப்புகள்.

சுமார் ஏழெட்டு வருடம் முதல் நான் கிரிக்கெட் தெரிந்தவன். கொஞ்சம் விளையாடியும் இருக்கிறேன். வலது கையின் நடுவிரலில் பேட்டுக்கும் பாலுக்கும் இடையே சிக்கிய நசுங்கிய காயம் கூட நேற்று நடந்தது போல இருக்கிறது.

மதுர நாயகம் என்ற வெளியூரிலிருந்து ஒரு மாணவன் எங்கள் வகுப்பில் வந்து சேர்ந்தார் அவரது தந்தை ஒரு நிர்வாக அலுவலராக மாறுதல் பெற்று எங்கள் ஊருக்கு வந்தபோது இவர் வந்து எங்கள் பள்ளியில் சேர்ந்தார். அவர் கிரிக்கெட் ஆடுபவர், மேலும் வர்ணனை வானொலியில் கேட்பார் அங்கிருந்து ஓதம்....அவர் அவரிடம் இருந்த கிரிக்கெட்டை என்னிடம் கசியவிட்டார் என்னிடம் இருந்து கதைப்புத்தகம் வாசிக்கும் பழக்கத்தை கற்றுக் கொண்டார்.

அங்கிருந்து ஆரம்பித்த நாட்களில் இருந்து சுமார் ஐம்பது  ஆண்டுகளாகவே நான் கிரிக்கெட்டை அருகிருந்தும் விலகி இருந்தும் பார்த்து வருகிறேன் நான் ஒரு கபடி விளையாட்டுக்காரன் என்ற போதும்... இவர்கள் இந்த  இந்தியர்கள் நன்றாக விளையாடுவது போலவே ஆடுவார்கள் முக்கியமான நேரங்களில் எல்லாம் கோட்டை விட்டுவிடுவார்கள்.... பாண்டிங் போன்ற வெள்ளைய விளையாட்டின் காப்டன் எங்களது நாட்டின் மத்திய மந்திரியாக இருந்த சரத் பவார் போன்ற தலைவரை எல்லாம் சும்மா சாதாரணமாக கையைப் பிடித்து நகர்த்தி விட்டு முன் வரிசைக்கு வந்து விடுவார். ஆனால் அதையே எங்களது இந்தியக் குடிமகன் எவராவது செய்திருந்தால் அதை எங்கள் அரசும்  பாதுகாவலரும் சும்ம்மா விட்டிருக்க மாட்டார்கள்... அதே போல அணுகுண்டுக்கு சோதனைக்கு காரணமாக இருந்த அப்துல் கலாம் என்ற  மாமனிதரை ஒரு நாட்டின் மக்கள் குடியரசுத் தலைவராக இருந்தவரை இரு முறை ஆடையை காலணியை எல்லாம் கழட்டி சோதனை செய்வார்கள் அவரும் சிரித்துக் கொண்டே அவர்களது கடமையைத்தானே அவர்கள் செய்கிறார்கள் என்பார்.

ஆனால் அமெரிக்க ஐக்கிய நாட்டின் குடியரசுத் தலைவர் இந்தியா வருகிறார் எனில் அவர்களது பாதுகாப்புப்படையும் வளையம் வளையமான ஏற்பாடுகளும் படையும் வந்து சேரும்...

யார் நன்றாக விளையாடுகிறார்களோ அவர்கள் வெல்லட்டும், மேலும் விதிகள் யாவர்க்கும் ஒன்றாக இருக்கட்டும் அதெல்லாம் வேறு. இந்த விளையாட்டு ஒர் ஒழுங்கமைய வேண்டுமெனில் உலகக் கிரிக்கெட் வாரியத்துக்கு எந்த நாடுகள் எல்லாம் விளையாடுகின்றனவோ அந்த நாடுகளில் இருந்து பிரதிநிதித்துவம் இருக்க வேண்டும். அதெல்லாம் இல்லை என்னும்போது ஒரே சொல்: இது இன்னும் வெள்ளையர் விளையாட்டுதான் அடிமைகள் எப்போதாவதுதான் வெல்ல முடியும். எப்போதுமே வெல்ல முடியாது என்னதான் திறமை இருந்தபோதும். ஏன் எனில் அடிமை நாட்டின் சட்ட திட்டங்களும் விதிகளும் எப்போதும் பணக்காரக் கூட்டத்தாலும், அரசியல் வட்டத்தாலும், அரசு நிர்வாக அலுவலர்களாலும் மட்டுமே எழுதப்படுகின்றன. கடைப்பிடிக்கப்படுகின்றன.

மறுபடியும் பூக்கும் வரை
கவிஞர் தணிகை.

என்ன ஒரு வருத்தம் என்றால் முதலில் இந்தியாவுக்கு உலகக் கோப்பையை வென்று தந்த  கபில் தேவுக்கும் பின் சச்சின் டென்டுல்கரை பெருமைப்படுத்த ஒரு தோனி இருந்ந்தார், வென்று உலகக் கோப்பையை கையில்  ஓய்வுப் பரிசாக கையில் தந்தார், தோனிக்கு அது போல ஒரு வாய்ப்பு இல்லை வீரரும் இல்லை என்பதுவே...

வந்த நாள் முதல் இந்த நாள் வரை: கவிஞர் தணிகை

வந்த நாள் முதல் இந்த நாள் வரை: கவிஞர் தணிகை



இன்று இப்போது அமர்ந்து இந்தப் பதிவை தட்டச்சு செய்து கொண்டிருக்கிற நிலைமைக்கும் 2016 ஏப்ரல் ஒன்னாம் தேதிக்கும் முன்னால் இருந்த காலத்தை இன்று பின்னோக்கி பார்க்கும்போது பெரு வியப்படைவதைத் தவிர வேறு வழி இல்லை.

இந்தக் கல்லூரியில் பல்சிகிச்சை குறைவான செலவில் கிடைக்கும் என்ற எனதொரு நண்பரின் வார்த்தையும்,எனது உள்ளூரில் இருந்த ஒரு பல் மருத்துவர் அனேகமாக எனது நினைவு சரியாக இருக்கும் எனில் ரூபாய் 200 பெற்றுக் கொண்டு உதிர்ந்துவிட்ட பல் உறை ஒன்றை பசை வைத்து ஒட்டியது இரண்டு முறையுமே உடனே ஒட்டாமல் உதிர்ந்த காரணமும். அப்போது எனது பொருளாதார நிலை இருந்த கட்டாயமும் இந்தக் கல்லூரிக்கு எனை வரத் தூண்டியது.

வந்தவனுக்கு இந்த சூழலும் சுற்றுப் புறமும் இந்தக் கல்லூரியில் மருத்துவ சிகிச்சை செய்த மாணவர்களின் நெருக்கமான மரியாதையான பேச்சு வார்த்தைகளும் வெகுவாக கவர்ந்தன.

இந்த பல் மருத்துவ சிகிச்சைக்காக ஒரு முறை செய்தித்தாளைப் பார்த்துவிட்டு அதன் விளம்பரத்தை நம்பி சென்னை எம்.ஜி.ஆர். மருத்துவக் கல்லூரிக்கு சென்ற நினைவு எல்லாம் கூட மறந்துவிட்டது... அங்கே சென்றும் கூட திருப்திகரமாக எனக்கு சிகிச்சை ஏதும் கிடைக்கவில்லை மேலும் மறுபடியும் வரச் சொல்லி விட்டார்கள் என்னால் மறுமுறையும் 352 கி.மீ தள்ளி செல்ல முடியாது என்று விட்டு விட்டேன்.

ஆனால் அப்போது திரைப்பட ஒளிப்பதிவு இயக்குனர் தில்ராஜா என்னும் செந்தில் வீட்டில் தங்கியது மட்டும் நினைவிருக்கிறது. அப்போது அவரின் தாய் உயிருடன் இருந்ததும் நினைவில் இருக்கிறது.




இது போன்ற காரணங்கள் துரத்த  சுமார் 4 ஆண்டுகளுக்கும் முன் விசாரித்து தெரிந்து கொண்டு இங்கு வந்து சேர்ந்தேன். மருத்துவ சிகிச்சை அப்போதும் மெதுவாகத்தான் கிடைத்தது என்ற போதிலும் மிகவும் குறைவான செலவில் கிடைத்தது என்பது மறுக்க முடியாத உண்மை.

அதைப்பற்றி ஒரு பதிவை மறுபடியும் பூக்கும் வேர்ட்பிரஸ் வலைப்பூவில் பதிவேற்றியதை நகல் ஒன்றை எடுத்துக் கொண்டு சென்று காட்டினேன். அனைவரும் மகிழ்ந்தார்கள். அப்போது மேற்பார்வையாளராக இருந்த பத்ரிநாராயணன் சார் இப்போது பணி ஓய்வில் இருக்கிறார்.ஒரு மகன் வெளிநாட்டில் இருக்க மற்றொருவர் சென்னையில் வீடுகட்டுவதை மேற்பார்வை பார்த்தபடி இருக்க...அவர் என்ன சொன்னார் எனில் இவ்வளவு நீளமாக இந்தப் பதிவு இருக்க வேண்டுமா என்றார்...ஆனால் அப்போதும் இப்போதும் நிர்வாக அலுவலர் ஒன்று என இருக்கும் பாபு முரளி சார் முதல்வர் உங்கள் ஊர்க்காரர் தான் தெரியுமா என்று கேட்க அவரைச் சந்தித்தேன் அவர் அந்தப் பதிவைப் பார்த்து மகிழ்ந்தார்.

அதன் பின் தான் தெரிந்தது அவரது மகனும் எனது மகனும் 9 ஆம் வகுப்பு வரை ஒரே பள்ளியில் படித்திருக்கிறார்கள் என்பதும், மேலும் இருவருக்கும் பொதுவான நண்பர்கள் இருக்கிறார்கள் என்பதும்.

நான் எனது நிலையை விளக்கி, வேலை கிடைக்குமா எனக் கேட்டேன். அவர் என்னை முற்றிலும் புரிந்து கொண்டு கல்லூரிக்கு வாருங்கள் என என்னைப் பணியமர்த்தும் பொருட்டு ஒரு விசனையே vision ஏற்படுத்திக் கொண்டிருந்தார் என்பதை பின்னர் தெரிந்து கொண்டேன்.

எனது மகன் ப்ளஸ் டூ படித்த கடைசி நாள் தேர்வு எழுதிவிட்ட  அதே நாளில் நான் இங்கு பணியமரச் சேர்த்துக் கொண்டார்கள். மகனும் நீங்கள் கல்லூரிக்கு சென்றால் நான் படிப்பதும் சுலபமாக சிரமமில்லாமல் இருக்கும் என வாய்விட்டே சொன்னான். எனவே இனியும் இதற்கும் மேலும் தாமதிக்கக் கூடாது என நானும் முடிவெடுத்து விட்டேன்.

அப்போது அரவிந்த் சேலம் கண் மருத்துவ மனையில் எனது நண்பர்கள் குடும்பத்தின் முத்துசாமி அறக்கட்டளை வழியாக கண்புரை நீக்கும் அறுவை சிகிச்சை செய்து கொண்டும், லென்ஸ் வைத்துக் கொண்டும் வலது கண் பராமரிப்பை செய்தபடி இருந்ததால் கல்லூரியில் இருந்து பணியில் சேரச் சொல்லி அழைத்தும் ஒரு மாதம் கழித்த பின் தான் வந்து சேர்ந்து கொண்டேன்.

இப்போதும் இடது கண்ணுக்கு புரை நீக்கும் அறுவை சிகிச்சை செய்து தான் இருக்கிறேன். சொட்டு மருந்து இடும் பணி நிறைவடைய இருக்கிறது..என்றாலும் அந்த கண் புரை நீக்கும் சிகிச்சை செய்ததற்கும், இந்தக் கண் புரை நீக்கும் சிகிச்சை செய்ததற்கும், இந்த லென்ஸ்க்கும் அந்த லென்ஸ்க்கும் எத்தனை வித்தியாசம்...

  கடந்து வந்த அந்த பாதையைப் பற்றிச் சொன்னால் உங்கள் காலம் அதை அனுமதிக்குமா என்று தெரியவில்லை.

ஒரே வரி: நான் இந்தக் கல்லூரிக்கு நோயாளியாக வந்த அதே கல்லூரியில் நோயாளிகளின் குறை தீர்க்கும் பிரிவின் பொறுப்புடனும், பொது உறவு அலுவலராகவும், முகாம் போன்றவற்றை நடத்தும் பொறுப்புடனும், மேலும் இந்தக் கல்லூரியின் முன்னேற்றப் பணிகளில் பங்கு பெறுபவனாகவும் மாறி இருக்கும் இந்த நிலை....

ஒரே வரி: இந்தக் கல்லூரியில் சேர்ந்த பின் தான் ஒவ்வொரு நிமிடத்திலும் 60 விநாடிகள் இருக்கின்றன அதையும் துல்லியமாக பயன்படுத்தலாம் என்பதை காலத்தின் மேன்மையை புரிந்து கொண்டேன். உண்மையின் சக்தி என்ன என்பதையும் புரிந்து கொண்டேன்.

மகனது மேற்படிப்புக்காக சேர்ந்த எனக்கு இதனால் கிடைத்த வாய்ப்புகள் எண்ணிறந்தன... ஏன் சமுதாயத்துக்கும், கல்லூரிக்கும் கூட என்பதை என்னால் சொல்லாமல் இருக்கவே முடியாது.

அத்தனைக்கும் அடிப்படையாக எனைத் துல்லியமாக முற்றிலும் புரிந்து கொண்ட தோழமை காட்டி நட்பு பாராட்டி எனக்கு என ஒரு தனி இடத்தை ஏற்படுத்திக் கொடுத்த எனது கல்லூரியின் முதல்வர் ஜெ.பேபிஜான் அவர்களையும் இந்தக் கல்லூரி நிர்வாகத்தையும் நன்றியுடன் நெஞ்சார்ந்த நெகிழ்வுடன் பாராட்டக் கடமைப்பட்டுள்ளேன். குறிக்கோளை இலக்கை எட்டிவிட வாழ்வில் எனக்கு கிடைத்த அரிய வாய்ப்பு இது. இது வரமான கதையும் ... இயற்கை கை காட்டிய நிகழ்வும் இதில் ஏராளம்.




கபாலீஸ்வரர் கோவில் பணிச் சேவை முடிந்ததும் இந்த இடத்தைக் கை காட்டிய இயற்கையின் இறைக்கும் எனது மௌனமான சமர்ப்பித்தல்கள்.

மறுபடியும் பூக்கும் வரை
கவிஞர் தணிகை.