ஆய்த எழுத்து: கவிஞர் தணிகை

ஆய்த எழுத்து: கவிஞர் தணிகை



1. கந்தசாமி முட்டைக் கோழிப் பண்ணை அருகே அந்த இரு சக்கர வாகனம் நின்று போயிருக்க 20 வயது மதிக்கத் தக்க அந்த இளைஞனும் அவன் தாயும்  தவித்தபடி இருந்தனர். அந்த இளைஞன் எவ்வளவோ முயற்சி செய்தும் அந்த வண்டி கிளம்ப மறுத்தது. அங்கிருந்து கொஞ்சம் தூரமே இருந்ததால் ஒட்டுப் பள்ளம் சென்று எனது அரசாங்க எல்லையைத் தொட்டு விட்டுத் திரும்பினேன் அப்போது அந்த இளைஞர் விரக்தியில் செல்பேசிக் கொண்டிருந்தார் இடம் அடையாளம் எல்லாம் சொல்லி ...

இன்னுமா ஸ்டார்ட் ஆகவில்லை. என்று எனக்குத் தெரிந்த சில மந்திரங்களை ஓதினேன் சிறிது நேரப் போராட்டத்துக்குப் பின் வண்டி விர்ரென்று கிளம்பியது...தாயை ஏற்றிக் கொண்ட அந்த இளைஞன் பறந்து போனான்.

என்ன மந்திரம் என்று கேட்கிறீர்களா? உங்களுக்குத் தெரிந்ததுதான்

வண்டி இஞ்சினில் ஏதாவது அடைத்திருக்கும்
இன்னும் நன்றாக கிக்கர் போட்டு ஸ்டார்ட் செய்
கார்பன் அடைத்திருக்கலாம்
வண்டியில் போதிய அளவு எரிபொருள் இருக்கிறதா ?
சோக் போட்டு ஸ்டார்ட் செய்தாயா?
வண்டியை ஒரு முறை ஒருபக்கம் ஒருக்களித்து படுக்க வைத்து
அதன் பின் ஸ்டார்ட் செய்தாயா?

 இப்படி சும்மா ஒரு சமஸ்கிருதத்தை சாமிக்கு ஓதுவது போல சமஸ்கிருதம் தெரியாதவர்க்கு ஓதுவது போல எனக்கும் வண்டியைப் பற்றி ஏதோ தெரியும் என்பது போல...ஆனால் அந்த உற்சாக தெம்பூட்டிய வார்த்தைகள் அந்த  நேரத்தில் அவர்களுக்கு பெரு உதவியானது...அவர்கள் சொல்லாமல் கொள்ளாமல் வண்டி கிளம்பியதும் விட்டார்கள் சவாரி..

2. அந்த கழிவு நீர் ஓடையில் டில்லியில் கிடந்த உளவு அதிகாரி சாயிக் உடலில் 250 இடங்களில் கத்திக் குத்து அடையாளங்கள் இருந்ததாக பிரேத  பரிசோதனையில் குறிப்பிட்டுள்ளதாக செய்தி..ம(னி)தம்.

3. அந்த சரியான வளர்ச்சி அடையாத சிறுவனை ரக்பி விளையாட்டு வீரர்கள் போட்டியை துவக்கச் செய்து பெருமை சேர்த்துள்ளார்கள் என்றும் அவனுக்காக சுமார் 4.5 கோடி வசூல் ஆனதாகவும் அதை அவனும் அவனின் தாயும் அதை வாங்காமல் அதை அப்படியே அவன் போன்று இருக்கும் நபர்களுக்காக வளர்ச்சிப் பணிக்காக ஈடுபடுத்துவீர் என்று சொல்லி விட்டதாகவும் செய்தி...மதமல்ல மனிதம்...

மறுபடியும் பூக்கும் வரை
கவிஞர் தணிகை.

அதிக பட்ச ஆர்வம் கூட ஆபத்தானதே: கவிஞர் தணிகை

அதிக பட்ச ஆர்வம் கூட ஆபத்தானதே: கவிஞர் தணிகை



நேற்று வாழ்க்கை என்பதே அப்படித்தான் என்ற எனது பதிவில் மதியழகன் சங்கமேஸ்வரா நடத்துனர் எதிர்பாரா விபத்தில் மரணம் என்பது பற்றி பதிந்திருந்தேன்.


அவருக்கு 54 வயது. தம் இரண்டு பெண்களையுமே நல்ல முறையில் மணம் செய்து கொடுத்தார் என்பது நாமறிந்ததே. அந்த இரண்டு பெண்களுமே முழுகாதிருக்கிறார்கள் என்பதும் அவரின் மறைவு நாளுக்கடுத்த சில நாட்களில் அதாவது நேற்று அல்லது இன்று அந்தப் பெண்கள் இருவருக்குமே வளைகாப்பு நிகழ்வு குடும்பத்தில் சிறப்பாக செய்ய ஏற்பாடு என்பதும் இன்று நான் அந்த பேருந்தின் ஓட்டுனர் கண்ணனிடம் என்னதான் நடந்தது எனக் கேட்டறிந்தேன்.

இவர் அந்த வளைக்காப்பு நிகழ்வுக்காக மளிகைப் பொருட்கள் வாங்க புதுசாம்பள்ளியில் உள்ள எஸ்.இ.எஸ் (சுப்ரமணியம் மளிகை) கடையில் சென்றதாகவே இவரது மனைவி நினைத்திருக்க இவரோ தனது புதுப் பழக்கமுடைய ஸ்கூட்டியில் செவ்வாய்ப் பேட்டையில் வந்து மளிகை வாங்கியிருக்கிறார்

வீட்டை விட்டு பணிக்கு வந்தாலும் சுமார் 10 முறையாவது செல்பேசி தொடர்புடன் இருப்பவர் இன்று தொடர்பில் இல்லையே என மகள்களும் மனைவியும் வீட்டில் தவித்திருக்கின்றனர்.

இவர் வண்டிக்கு வந்த நாள் போக ஓய்வு நாட்களில் இருப்பதே பக்கத்து வீட்டுக்காரர்களுக்கும் கூடத் தெரியாது அவ்வளவு அடக்க ஒடுக்கம். வீட்டிலேயே தானும் தனது வாழ்க்கைத் துணைவியுமாகவே நாட்களை கழிப்பவர் எங்கு சென்றாலும் இருவருமாகவே செல்வார்களாம். இவரை துணைவி தனியாகவே அனுப்ப மாட்டாராம்.

மதி மளிகைப் பொருட்களை வாங்கிக் கொண்டு தாம் பணி புரியும் பேருந்து மூலம் கூட அந்தப் பொருளை கொண்டு வந்து சேர்த்திருக்கலாம். அல்லது உள்ளூர் சரக்கு போக்குவரத்து கார்த்திகேயன், அருணா, எம்.கே.எஸ் போன்ற ரெகுலர் சர்வீஸ் வழியே புக் செய்து விட்டால் வீட்டில் வந்து சேர்த்திருப்பார்கள்.

என்ன என்ன பொருட்கள் எவ்வளவு வாங்கினாரோ அவரது எண்ணம் ஸ்கூட்டி வழியே செல்ல செலுத்த மாமாங்கம் அருகே வரும்போது ஒரு மண்ணை ஏற்றிச் செல்லும் டிப்பர் லாரி இவர் அருகே வந்து செல்ல இவர் பயந்து நடுங்கியபடி சாலையின் இடது பக்கம் விழுவதற்கு மாறாக சாலையின் உள் பக்கம் அந்த டிப்பர் லாரியில் சக்கரத்தில் விழ போட்டிருந்த  தலைக் கவசம் ஹெல்மெட் உடைந்து தலை உடைந்து இடது கண் தெறித்து ஆள் அந்த இடத்திலேயே காலி.

கொஞ்சம் செலவைக் கட்டுப் படுத்த வேண்டி உள்ளூரில் மளிகையை வாங்காமல் செவ்வாய்ப் பேட்டை வரை வந்து அதையும் இரு சக்கர வாகனத்திலேயே எடுத்துச் செல்ல முயன்ற அவரின் முயற்சியை நாம்  என்ன சொல்ல....

அப்படி எல்லாம் சேமித்து செலவைக் குறைத்து என்ன சாதித்து விடப் போகிறோம் இப்போது தந்தையை , கணவனை இழந்த அந்தக் குடும்பம் இன்பமாக வளைகாப்பு நடத்துவதற்கு மாறாக தலைவனை இழந்து தவிக்கிறது பிறக்கும் குழந்தைகளுக்கும் ஓர் அவப் பேரை இந்த காரண காரியம் இல்லா உலகம் வைக்கப் போகிறதா இவர்கள் வயிற்றில் இருந்த போதே தாத்தாவை விழுங்கி விட்டார்கள் என்று...

பிணமான மதி சூரமங்களம் காவல் நிலையத்தில் வைக்கப்பட்டு 10.42 மணி வாக்கில் செய்தியாகப் போய் 4.30 மணி அளவில் பிரேதப் பரிசோதனை செய்யப்பட்டு வீட்டருகே உள்ள தோட்டத்தில் சுமார் இரவு 8.30 மணியளவில் எல்லாம் முடிந்து போனது.

அதிக படியான ஆர்வம் அல்லது ஆர்வக் கோளாறு இப்படிப் பட்ட அபாயத்தை எல்லாம் கொண்டு வந்து தந்து விடுகிறது எனவே

தூங்குக தூங்கிச் செயற்பால தூங்கற்க‌
தூங்காது செய்யும் வினை... குறள்...

மெல்லச் செய்ய வேண்டியதை மெல்லவே செய்க‌
விரைந்து செய்ய வேண்டியதை வேகமாகச் செய்க‌

மறுபடியும் பூக்கும் வரை
கவிஞர் தணிகை

வாழ்வு என்பதே அப்படித்தான்: கவிஞர் தணிகை

வாழ்வு என்பதே அப்படித்தான்: கவிஞர் தணிகை



இரவு 9 மணி சுமார் இருக்கும் வினோத் செல்பேசினான்.
சார் மதி கண்டக்டர் இறந்து விட்டாராம்.
அப்புறம்தான் பார்த்தேன் கே 7 வாட்ஸ்  அப்பியிருந்தான் அதே செய்தியை ஆங்கிலத்தில் .

மதியழகன் நடுத்தர வயதுள்ள மனிதர், நாகரீகமாக பழகும் தன்மையாளர், தமது இரண்டாம் பெண்ணுக்கும் திருமண‌ம் செய்துவிட்டார். அந்த திருமணத்தின் போது அழைத்தார். செல்ல முடியவில்லை. எனது வழக்கமான நடைமுறைப்படி புத்தகத்துடன் வாழ்த்துடன் ஒரு பரிசு அளித்தேன்.

அந்த சங்கமேஸ்வரா பேருந்தில் மூன்று ஜி என்றும் சொல்வார்கள் ,முன்னால் அப்படித்தான் போட்டிருக்கும் சிறிய ஆங்கில வடிவ‌ எழுத்துகளில். கல்லூரிப் பணிக்கு சேர்ந்தது முதலே காலையில் முதல் சேலம் செல்லும் பயணிகளில் நான் முக்கியமானவன் என என்னுடன் பேருந்தில் காமனேரியில் ஏறி டொயாட்டாவில் பணி புரியும் கேசவனும், (நான் அவரை கே 7 என்றே அழைப்பேன்) சேலம் கடையில் பணி புரியும் 22 வயது கள்ளமில்லா இளைஞர் வினோத் போன்றவரும் நினைத்து வருகின்றனர்.

மதியழகன், கறுப்பு துரை, அருண்( பயிற்சி நடத்துனராக இருந்து நடத்துனராக பணி வாய்ப்பு பெற்றவர்) போன்றவரே அதிகம் அந்த பேருந்தில் நடத்துனராக வருவார்கள். இன்னொருவர் திருவிழாவுக்கு திருவிழா எட்டி பார்ப்பார்

என்னைப் பற்றி தெரிந்து கொண்டு எனது ஒரு புத்தகத்தை பெற்ற அந்த பேருந்தின் உரிமையாளர் ஒராண்டு காலம் எனக்கு மட்டும் ஒரு ரூபாய் தினசரிக் கட்டணத்தில் தள்ளுபடி செய்து கொடுத்தார். அதன் பின் எல்லோரையும் போலவே எனக்கும் கட்டணம். எனவே அந்த மீதி வரும் ஒரு ரூபாயை தவறாமல் வாங்கிக் கொள்வேன் கொடுத்து விடுவார்கள். ஆனால் அதற்காக எல்லாம் எமது தொடர்போ நட்போ கெட வில்லை. காலப் போக்கில் இடையில் மாலையில் வரும் தொடர் வண்டியும் இந்த தனியார் போக்குவரத்து பேருந்து முதலாளிகள் கவனித்ததால் நிறுத்தப் பட்டு ஓராண்டு ஆகிவிட்டது. எனவே பேருந்து தவிர வேறு வழி இல்லை எங்களுக்கு.

ஒரு முறை மதியும் கே 7 ம் வினோத் இரவு திரும்பி வரும்போது உறங்க விளையாட்டுப் போக்கில் அவனுடைய செல்பேசியை எடுத்துக் கொள்ள அதை திரும்பிக் கொடுத்து விட்ட போதும் அன்று பயம், கோபம் கொண்ட வினோத் பல நாட்கள் வரவில்லை. சமாதானப்படுத்தி அது வெறும் விளையாட்டுதான். கோபித்துக் கொள்ளாதே என மறுபடியும் வரவழைத்தேன்.

மதி கே 7 அதன் பின் அது போன்ற விளையாட்டுகளில் எல்லாம் ஈடுபடுவதே இல்லை
மதி ஒரு நல்ல நபர். எப்போதும் இருவரும் வணக்கம் பரிமாறிக் கொள்வோம். இன்றைய விசேடச் செய்தி என்ன சார் எனக் கேட்பார். மேலும் அருகே யாருமில்லை எனில் பேருந்தில் கூட்டம் இல்லை எனில் எனது இருக்கை அருகே வந்து அமர்ந்து கொண்டு சில நிமிடம் பேச ஆர்வப் படுவார்.

சத்தமாக பாடல் ஒலிபரப்பி வரும் நிலையில் நான் வழக்கமாக காதில் பஞ்சை வைத்துக் கொள்வது வழக்கம். அதைப்போலவே என்னிடம் இருந்து பஞ்சை வாங்கி அவரும் வைத்துக் கொண்டார்.
அந்த மனிதர் எப்படி எப்போது இறந்தார் என்று கூட எங்களுக்குத் தெரியவில்லை

வந்திருந்த புது நடத்துனரிடம் ஒவ்வொரு கேள்வியாக கேட்டு விசாரித்தேன். மாமங்கத்தில் இருசக்கர வாகனத்தில் சென்ற மதியை சரக்கு லாரி மோதி ஏறி கொன்றதாக செய்தி. அன்றே எல்லாம் முடிந்து விட்டதாம். முடிந்த பின் தான் செய்திகள் கிடைக்கின்றன... வாழ்வு என்பதே அப்படித்தான்...

மறுபடியும் பூக்கும் வரை
கவிஞர் தணிகை

 சங்கமேஸ்வரா பேருந்து நடத்துனர் மதியழகனின் ஆன்மா சாந்தி அடைய எல்லாம் வல்ல இயற்கையை பிரார்த்திப்பதுடன் அவரது குடும்பம் இந்த மீள முடியா விபத்திலிருந்து மீண்டு சாதாரண வாழ்வுக்குத் திரும்ப இயற்கை உதவட்டும்.  

இரண்டுமே கடிப்பதுதான்> ‍‍‍கவிஞர் தணிகை.

இரண்டுமே கடிப்பதுதான்
என்றாலும்
எறும்பை அடிக்க‌
மனம் தடுக்கிறது

கொசுவை அடிக்க‌
கைகள் துடிக்கிறது...

   ‍இராமலிங்க வள்ளலார்
   சமண வழிபாடு
என்ன சொல்லப் போகிறது?

      ‍‍‍கவிஞர் தணிகை.

அதிகபட்ச பயன்பாட்டுக்கான மூலாதாரங்கள்: கவிஞர் தணிகை

அதிகபட்ச பயன்பாட்டுக்கான மூலாதாரங்கள்: கவிஞர் தணிகை

மேக்ஸிமம் யூட்டிலைசேஷன் ஆப் ரிசோர்ஸஸ்....

எந்தப் பொருளை எடுத்தாலும் அது எப்போதாவது பயன்படும் என்று எடுத்து வைத்துக் கொள்ளும் பழக்கம் வழக்கமாகி விட்டது அவனுக்கு.

எதையும் தூக்கி எறியும் பழக்கமே அவனுக்கு இல்லை

ஒரு முறை பயன்படுத்தி விட்டு தூக்கி எறியும் பொருள்கள் பழக்கத்துக்கு வந்து விட்ட நிலையில் இந்தப் பழக்கமுடைய இவனது குணாம்சம் கேலிக்குரியதானது. 

இது ஒரு வித்தியாசமான நடவடிக்கையாகவும் பிறர் கண்களுக்குத் தெரிந்தது

பெற்ற தாய் தந்தை உற்ற சகோதரங்கள் இவர்களை எல்லாம் கூட தூக்கி எறிந்து விடும்  உலக நடப்பில் இவன் வேறுபாடு அனைவரின் கண்களுக்கும் பளிச்சென தெரிய...

எல்லாவற்றையுமே அதிக பட்சம் அதாவது அதன் உச்சம் வரை, அதாவது அதன் கடைசி விளிம்பு எல்லை வரை பயன்படுத்திப் பார்க்கும் அவனுக்கு

ஒரு மஞ்சள் கோடு போட்ட வெள்ளை சட்டை ஒன்றை எடுத்து எறியவே மனசில்லை.

அவனுடைய மனைவி அதைப் போடவேண்டாம் என்று மறுத்த  போதும் அந்த  முழுக்கை சட்டையை விட மனமில்லாமல் இடது கைப்பக்கம் கிழிந்த போதும் மனைவிக்கு தையல் கலை தெரியும் என்று இருந்ததால் அதை தைத்து இன்னும் கொஞ்ச காலம் போடுகிறேன் என்று அணிந்து வந்தான்.

அன்று அதிகாலை கோவிலில் குனிந்து நிமிர இடது கையில் மடிப்பு இருந்த இடத்தில் சுமார் அரை அடி தூரம் கிழிந்து விட்டது. நேரமோ ஆகிவிட்டது. பேருந்து பிடித்தே ஆக வேண்டும். அன்று அவனது அலுவலகத்தில் ஆய்வுப் பணி என செய்தி. அவன் அந்த அலுவலகத்தின் ஒர் முக்கிய புள்ளியென்பதால் அவன் இருந்தாக வேண்டும்.

மறுபடியும் வீடு வந்து மாற்றிக் கொண்டு செல்லும் நேரம் இல்லை. அப்படியே பேருந்து ஏறினான். கைகள் வெளித் தெரிய...கொஞ்ச நேரம் கழித்து வழக்கமாக செல்லும் பேருந்தின் நடத்துனர் அறிவு மதியிடம் குண்டூசி இருக்கிறதா எனக் கேட்டான். அவர் இல்லை ஸ்டேப்லர் பின் அடித்துக் கொள்ளலாம் என எதற்கு என்று கேட்டார்.

கிழிந்த இடத்தைக் காட்ட வரிசையாக பின் அடித்த சட்டையுடன் அலுவலகத்துக்கு வந்து சேர்ந்து அங்கும் மறுபடியும் சில பின்களை சேர்த்து அடித்துக் கொண்டான்.

ஏதோ நெருடியது... என்றாலும் இதெல்லாம் சகஜமப்பா...என்ற குரலுடன் 

அன்றைய அலுவலக நாளை ஓட்டியே விட்டான்...

பின் அடித்த சட்டை நீங்கள் போட்டிருக்கிறீர்களா...போட்டுப் பாருங்கள் அது கூட ஒரு சுகமான அனுபவமானது என்கிறான்.

தேசத்தின் பிதா என்றவர் சட்டை எல்லாம் போடாமல் இது போன்று பின் அடிக்க வாய்ப்பே இன்றி மேல் ஒரு வேட்டி கீழ் ஒரு வேட்டி என உலகெலாம் வலம் வந்த கதையும், போடவே ஆடையின்றி உண்ணவே உடையின்றி இருக்கவே இடமின்றி இந்த உலகில் எத்தனை எத்தனை ஜீவன்கள் அவை எல்லாம் அவன் நினைவில் ஆடியது...

அவன் வீட்டில் இருக்கும்போது ஒரு துண்டை மட்டும் தனது அரையில் அரை என்றால் இடுப்பு ....கட்டிக் கொண்டே அலுவலகம் செல்லா நாட்களில் இருந்து நாட்களை கடத்துவதுண்டு..

எதையுமே அது உயிர் இருக்கும் வரை முழுவதுமாக‌ பயன்படுத்தியே ஆக வேண்டும்...

அது துணியாக இருந்தாலும் பணியாக இருந்தாலும் உடலாக இருந்தாலும் எதுவாக இருந்தாலும்..

மறுபடியும் பூக்கும் வரை

கவிஞர் தணிகை                                                                                                                

அஹா என்று வென்றது பார் ஆம் ஆத்மி டில்லியில்: கவிஞர் தணிகை

அஹா என்று வென்றது பார் ஆம் ஆத்மி டில்லியில்: கவிஞர் தணிகை



டில்லி மக்களின் அறிவும் தெளிவும் நாடெங்கும் வருங்காலத்தில் விரியட்டும், நல்லாட்சி புரியட்டும்.பா.ஜ.க மூத்த தலைவர் இல.கணேசன் டில்லியின் அரியாசனத்தில் வெளக்கமாறை வைத்து விட்டார்கள் தாமரையை வைக்காமல் என்று கூறியுள்ளார்.

வெளக்கமாறு பெருக்க உதவும், அதையும் இலட்சுமி என்றும் கூறுவார்கள்...தாமரை இருக்க வேண்டிய இடம் தத்தளிப்புடன் தண்ணீரில் மட்டுமே...அதை தெளிவு படுத்தி இருக்கிறார்கள் டில்லியின் வாக்காளர்கள்.

அஹா என்று எழுந்தது பார் யுகப் புரட்சி என ரஷிய தேசத்தின் ஜார் ஆட்சியின் வீழ்ச்சியைக் குறிப்பிட்டார் பாரதி. இங்கு நாடெங்கும் ஆணவத்துடன் ஆட்சி புரிந்து ஒரு இலட்ச ரூபாய்க்கு ஒரே காசு, முன்னூற்று ஐம்பது ரூபாய்க்கான நோட்டு, என பொருளாதார பண வீக்கத்தை அதிகரிக்க அச்சடித்து வரும் இந்த பாரதிய ஜனதா கட்சியின் ஆட்சி இரண்டாம் முறை அமைந்தும் டில்லிக்கு ராஜா நான் தான் என கெஜ்ரிவாலுக்கு டில்லி மக்கள் நல்ல தீர்ப்பு வழங்கினார்கள்..

கெஜ்ரிவால் ஒரு நல்ல உதாரணம்....இது நாடெங்கும் விரிந்து பரவட்டும் ... அண்ணா ஹசாரே குருவை விட இந்த  கெஜ்ரிவால் சீடர் பல மடங்கு பல்லாயிரம் மடங்கு உயர்ந்து விட்டார். போராடிப் போராடி மேடைகளில் அடி வாங்கியும் கூட மத்திய அரசும் அதன் லெப்டினன்ட் கவர்னர், காவல்துறையின் ஒத்துழையாமை இருந்தும் இந்த அளவு மக்களுக்காக செய்ய முயன்று வெற்றியும் பெற்றிருக்கிறார்.

அடுத்து பீஹார் இலக்கு என்கிறார்கள்

பார்ப்போம்
அடுத்து தமிழகத்திலும் தேர்தல்....எஞ்சியுள்ள பஞ்சாயத்து நகராட்சி மாநகராட்சிகளுக்கு
இன்னும் ஓராண்டில் இங்கும் சட்ட சபைத் தேர்தல்....

மறுபடியும் பூக்கும் வரை
கவிஞர் தணிகை

கடவுள் இருக்கிறார் என்பது தெரியும்!

Dr.Ravikannan Cancer Specialist padma awardee Assam.

பதிவு செய்த நாள்

08பிப்
2020
00:00

நாட்டின் மிக உயரிய, 'பத்ம' விருதுகள் இவ்வாண்டு அறிவிக்கப்பட்ட போது, தமிழகத்தைச் சேர்ந்த, டாக்டர் ரவி கண்ணன் பெயரை பார்த்தவுடன், புற்றுநோயிலிருந்து குணம் பெற்ற, வட கிழக்கு மாநிலமான, அசாமை சேர்ந்த பேராசிரியர், ஜாய்தீப் பிஸ்வாஸ் தன் முகநுாலில், 'கடவுளை நான் பார்த்தது இல்லை... ஆனால், எனக்குத் தெரியும், கச்சார் கேன்சர் மருத்துவமனையில், கடவுள் இருக்கிறார்' என, பதிவிட்டிருந்தார்.

அசாமில், பராக் பள்ளத்தாக்கில், கச்சார் மாவட்டத்தில் உள்ள கேன்சர் மருத்துவமனையில், ஆண்டிற்கு, 20 ஆயிரத்திற்கும் அதிகமான நோயாளிகளுக்கு சிகிச்சை அளிக்கப்படுகிறது.நோயாளிகளுடன் வருபவர்களுக்கு, மருத்துவமனை வளாகத்தில், வேலை வாய்ப்பை உருவாக்கி, அதன் மூலம் கிடைக்கும் வருவாயில், நோயாளிகளும், அவர்கள் உடன் இருப்பவர்களும், குறைந்த கட்டணத்தில் உணவு, தங்குமிட வசதி பெறுகின்றனர்.இதை உருவாக்கியவர், 2007ம் ஆண்டு வரை, சென்னை, அடையாறு கேன்சர் இன்ஸ்டியூட்டில், அறுவை சிகிச்கை நிபுணராக பணிபுரிந்த, தமிழகத்தைச் சேர்ந்த டாக்டர் ரவி கண்ணன்.தன்னுடைய அனுபவத்தை, நம்மிடையே அவர் பகிர்ந்து கொள்கிறார்:நாட்டிலேயே, மருத்துவ வசதி கிடைப்பதில் மிக பின் தங்கிய இடமாக இருப்பது, பராக் பள்ளத்தாக்கு. மருத்துவ சிகிச்சைக்கு, 350 கி.மீ., துாரத்தில் உள்ள, கவுகாத்திக்கு செல்ல வேண்டிய நிலை.சென்னையில் இருந்த போது, வட கிழக்கு மாநிலங்களில் பணி செய்யும் டாக்டர்களின் அழைப்பில், புற்றுநோய் குறித்த விழிப்புணர்வு நிகழ்ச்சிகளில் பங்கு பெறவும், சிக்கலான அறுவை சிகிச்சைகளில் என்னுடைய உதவி தேவைப்பட்டால், சக டாக்டர்களின் அழைப்பிலும், பலமுறை இங்கு வந்துள்ளேன்.

விழிப்புணர்வு இல்லை

ஒரு கட்டத்தில், சென்னையை விடவும், இந்த பள்ளத்தாக்கு மக்களுக்கு என் உதவி அதிகம் தேவை என்று உணர்ந்தேன். என் முடிவை, மனைவி சீதாவிடம் சொன்னபோது, சற்று தயங்கினார்.காரணம், எங்கள் மகளின் படிப்பு. அப்போது மகள், ஐந்தாம் வகுப்பு மாணவி. ஐ.நா.,வின், குழந்தைகளுக்கான கல்வி நிதி அமைப்பின் இந்திய பிரிவில், என் மனைவி பணியில் இருந்தார்.இவை அனைத்திற்கும் மேலாக, அசாம் என்றாலே, தினமும் குண்டு வெடிப்பு, பயங்கரவாதிகள் தாக்குதல் என்று செய்திகளைப் பார்த்து, பாதுகாப்பு பற்றிய தயக்கமும் அவருக்கு இருந்தது. இந்நிலையில், ஒருமுறை என்னுடன் வந்து, இந்த மக்களை பார்த்த நொடியில், அவரின் மனம் மாறிவிட்டது. குடும்பத்துடன் வந்து விட்டோம். வட கிழக்கு மாநிலங்களில், குறிப்பாக அசாமில், புற்றுநோய் பாதிப்பு அதிகம். காரணம், மக்களின் வாழ்க்கை தரம், உணவு பழக்கம் மோசமாக உள்ளது. வெற்றிலை, பாக்கு, புகையிலை, மதுப்பழக்கம் அதிகம். புற்றுநோய் பற்றிய விழிப்புணர்வு கிடையாது. புற்றுநோய் என்று உறுதியானால், அவ்வளவு தான்... என்ன செய்வது என்று தெரியாமல், வெளியில் சொல்லவே பயந்து, ரகசியம் காப்பர்.பணியை துவக்கிய போது, எங்களுக்கு இருந்த முதல் சவால், புற்றுநோய்க்கு சிகிச்சை எடுத்துக் கொள்ள, யாரும் தயாராக இல்லை என்பது தான். குணப்படுத்தவே முடியாத வியாதிக்கு, ஏன் வீணாக செலவு செய்ய வேண்டும் என்று, அவர்கள் மனதில் இருந்த அசைக்க முடியாத நம்பிக்கை.

புற்றுநோய்க்கான சிகிச்சை, தொடர்ந்து பல மாதங்கள் நீடிக்கும். பள்ளத்தாக்கில் இருப்பவர்கள், பெரும்பாலும் தினக் கூலிகள். வேலையை விட்டு சிகிச்சைக்காக அலைந்தால், மொத்த குடும்பமும் பட்டினி கிடக்க வேண்டும்.இந்நிலையில், சிகிச்சை கிடைக்காமல் ஒருவர் கூட, உயிரிழக்க கூடாது என்று முடிவு செய்தேன். ஒவ்வொரு நோயாளியிடமும், அவர்களின் உறவினர்களிடமும், தனித்தனியே பேசினேன்; எல்லா நோயையும் போன்றதே புற்றுநோயும். சர்க்கரை கோளாறு போல், குணப்படுத்த முடியாத வியாதி இல்லை என்று புரிய வைத்தேன். சில நோயாளிகளுக்கு, சிகிச்சையும் ஆரம்பித்தோம். அவர்களுடன் வந்திருந்தவர்கள், அரிசி பொரியை பச்சை மிளகாயுடன் சாப்பிட்டு, தரையில் படுத்து உறங்கினர். எங்களால் வசதி எதுவும், அவர்களுக்கு செய்து தர முடியவில்லை.

நான் இங்கு வந்தபோது, தன்னார்வலர்கள் சேர்ந்து ஆரம்பித்த, சிறிய அமைப்பு இருந்தது. போதிய நிதியோ, முறையான உள்கட்டமைப்பு வசதியோ, சிறப்பு டாக்டர்களோ இல்லை. இதனால், ஒரு முறை சிகிச்சைக்கு வந்தவர்கள், அடுத்த முறை வர மறுத்தனர்.மருத்துவமனையில் அடிப்படை வசதிகளை மேம்படுத்த வேண்டும். சிகிச்சை நாட்களில், நோயாளிகளின் குடும்பத்திற்கு, வருமானத்திற்கு ஏதாவது செய்ய வேண்டும் என்று யோசித்தோம். பலரின் உதவியோடு, இந்த இரண்டையும் செய்தோம். ஆயிரக்கணக்கானவர்கள் முன் வந்து, இந்த மையத்தை உருவாக்கினர்.மருத்துவமனை வளாகத்தில் உள்ள சமையலறை, தோட்டம் என்று அனைத்து இடங்களிலும், எங்கள் ஊழியர்களுக்கு உதவியாக, நோயாளிகளின் உறவினர்களை, தினசரி உணவுடன் சேர்த்து, 250 ரூபாய் சம்பளத்தில், பணியில் அமர்த்தினேன்.புற்றுநோய் சிகிச்சை, ஒரு முறையோடு முடிந்து விடுவதில்லை. நீண்ட நாட்கள் தொடர்ந்து எடுக்க வேண்டிய, கண்காணிப்பில் இருக்க வேண்டியது. முதல்முறை, 5 ஆயிரம் ரூபாய் கட்டி, சிகிச்சை செய்து விட்டு சென்றவர்கள், அடுத்த முறை நாங்கள் சொன்ன தேதியில் வருவதில்லை.

ஏன் என்று பார்த்த போது தான், கொடுமையான உண்மை தெரிந்தது. ஒருவர், முதல் முறை சிகிச்சைக்கு, தன் குழந்தையை, பணக்காரர் ஒருவரிடம் விற்ற பணத்தில் வந்திருக்கிறார். மீண்டும் வருவதற்கு, பணம் இல்லை. இதை அறிந்து அதிர்ந்து போனேன். எப்படியோ, அந்தக் குழந்தையை மீட்டு கொடுத்தோம்.இதற்கு மாற்றாக, மையத்தில் வேலை செய்து பெற்ற பணத்தில், 500 ரூபாய் கட்டினால் போதும். வாழ்நாள் முழுவதும் பணம் ஏதும் கட்டாமல், சிகிச்சை பெறலாம் என்ற முறையை கொண்டு வந்தோம்.அதன்பின், நோய் பாதித்தவர்களில், 70 சதவீதம் பேர், முறையாக சிகிச்சை பெற்று செல்கின்றனர். அதே போல், சிகிச்சையின் போது, பற்களின் பாதுகாப்பு மிகவும் முக்கியம். அதற்கும், இதே திட்டத்தை செயல்படுத்தி உள்ளோம். ஒருமுறை, 500 ரூபாய் கட்டினால், வாழ்நாள் முழுவதும் இலவச சிகிச்சை, ஆலோசனை பெறலாம்.இங்கு வருபவர்கள் அனைவருக்கும், குறைவான கட்டணத்தில் சிகிச்சை தருகிறோம் என்பதால், தரத்தில் எந்த சமரசமும் கிடையாது. எல்லா பெரிய மருத்துவமனைகளில் கிடைக்கும் சிகிச்சைக்கு, எந்த விதத்திலும் குறை இல்லாமல் தருகிறோம்.சிகிச்சைக்காக நீண்ட துாரம், மக்களை அலைக் கழிக்கக் கூடாது. அருகிலேயே கிடைக்க வேண்டும் என்பதற்காக, கரிம்சஞ்ச், கைலாகன்டி, திமாகசோயா மாவட்டங்களிலும், மையங்களை துவக்கி உள்ளோம். நவீன கருவிகளை வாங்குவதிலும், நிதி உதவி செய்வதிலும், அசாம் அரசு முழு ஒத்துழைப்பு தருகிறது.

அர்ப்பணிப்பு வேண்டும்

டாக்டர் ரவி கண்ணன் தாய், இந்துமதி கண்ணன் கூறுகையில், ''என் கணவர், விமானப்படையில் பணிபுரிந்தார். அவரின் வீர செயலுக்காக, 'விசிஷ்ட் சேவா' பதக்கம் வழங்கப்பட்டது. எங்கள் மகனை, டாக்டர் ஆக்க வேண்டும் என்று தான் விரும்பினோம். எங்களின் எதிர்பார்ப்பிற்கு ஏற்ப, அவன் சேவை செய்கிறான்,'' என்றார்.மனைவி சீதா கூறுகையில், ''இங்கு வந்தபோது, மொழி தெரியாது. மனிதர்கள் புதிது. இன்று, எத்தனையோ பேர், எங்கள் மேல் அன்பாக, அக்கறையாக இருக்கின்றனர். ''மகள், உயர் கல்வி படிக்கிறாள். இந்த விருது, தனி நபருக்கு தரப்பட்டதல்ல. அர்ப்பணிப்போடு செயல்படும், ஒரு குழுவிற்கு கிடைத்த அங்கீகாரம்,'' என்றார்.செல்லப் பிராணிகள் வளர்ப்பது, டாக்டருக்கு பிடிக்கும். அவரின் பிரியமான நாய்க்கு, ஜப்பான் மொழியில், 'ஹிரா' என்று பெயர் வைத்துள்ளார். தமிழில், 'வீரம்' என்று பொருள்.

டாக்டர் ரவி கண்ணன்,
கேன்சர் அறுவை சிகிச்சை
நிபுணர்,
கச்சார் கேன்சர் மருத்துவமனை,
அசாம்ravi.kannan@cacharcancerhospital.org

மறுபடியும் பூக்கும் வரை
கவிஞர் தணிகை

நன்றி: தினமலர் 08.02.2020.