அசம்பாவிதங்கள் நடந்தால் மட்டுமே அரசு செயல்படும் : கவிஞர் தணிகை

அசம்பாவிதங்கள் நடந்தால் மட்டுமே  அரசு செயல்படும் : கவிஞர் தணிகை




சுபஸ்ரீ இறப்பு 2000க்கும் மேலான போஸ்டர் ப்ளக்ஸ்களை எடுக்க வைக்க ஒரே பெண்ணை பெற்று எடுத்ததாகச் சொல்லும் தந்தை வயிறு வாயுமாக அடித்துக் கொள்ள மகளை இழந்த குடும்பத்துக்கு 5 இலட்சம் இழப்பீடு அளிப்பதாக அரசு விளம்பரங்களும் நீதிமன்றத்தின் தீர்வுமாக ...

முதன் மந்திரி வழியாக வந்தால் உடனே சாலை போட்டிருப்பார்கள்
பாராளுமன்ற உறுப்பினர் வருவதாக இருந்தால் கொசுமருந்து அடித்து சாலை இருபக்கமும் சுண்ணாம்பு வட்டங்கள் இட்டு அலங்கரிப்பார்கள்
 சாலையில் செல்ல வேண்டுமெனில் குறைந்தபட்சம் ஒரு கவுன்சிலராகவாவது இருக்க வேண்டுமல்லவா?
இப்படி பொதுமக்கள் எல்லாம் போகவா சாலையும் ரோடும்....

போனால் இப்படித்தான் இருக்கும், நடக்கும். இதை எல்லாம் யாரும் கேட்கக் கூடாது. ட்ராபிக் இராமசாமிக்கு வயதாகிவிட்டது ப்யூஸ் மானுஸ் போன்றவர்களுக்கு செருப்பு மாலையும் அடி அடி பூஜையும், எனைப் போன்றோர்க்கு வீட்டிலேயே கொசுக்கடி தாளவில்லை சிறைக்கு சென்று கொசுக்கடியை தாக்குப் பிடிக்க உடலில் சத்து இல்லை,.இதைப்பற்றி எல்லாம் பேச எழுத கேட்க கேள்வி எழுப்ப குடும்பம் வாய் வயிறு ஏதுமே  இருக்கக் கூடாது அவர்கள் மனிதராயும் பிழைக்கக் கூடாது...பிழைத்திருக்கவும் கூடாது. பிழைக்கவும் விடமாட்டார்கள் அதெல்லாம் வேறு.

காவல் நிலையத்துக்கு புகார் வந்தால் தான் நடவடிக்கை எடுத்தாலும் எடுப்பார்
நீதிமன்றத்திற்கு வழக்கு  தொடரப்பட்டால்தான் விசாரணைக்கு எடுத்துக் கொள்ளப்படும்.
புகார் மனு வந்தாலும் கொடுத்தாலும் மட்டும்தான் அது பற்றி கவனித்தால் நடவடிக்கை என்ற பேரிலாவது எதாவது செய்ய விரல் அசைக்கப்படும்

ஊடகம் எல்லாம் எதையும் கண்டு கொள்ளாது அதிசயமாக இருந்தால் மட்டும் கண்டு கொள்ளும் இரட்டைத்தலைப் பாம்பு, ஒங்களைப் போடணும் சார் என்ற சினிமா விளம்பரம் இது போன்று வித்தியாசமாக இருந்தால் மட்டுமே ஊடகம் வருவாய் இருந்தால் மட்டுமே தொழில் நடத்த முடியும்.... எனவே பொதுமக்கள் பிரச்சனையை எல்லாம் யார் கையில் எடுத்துக் கொள்ளப்போகிறார்கள்... எல்லாம் ஆன்லைனிலேயே சான்றிதழ் பட்டா மாறுதல் யாவுமே செய்து கொள்ளலாம் ஆதார் பான் போன்றவை கூட ஆனால் கொடுக்க வேண்டியதை பார்த்துக் கொடுத்துவிட்டால்... தனியார் என்பவை இருக்கும் வரை அரசு என்பது இப்படித்தான் இருக்கும்...

சேலத்தில் முதல்வர் வருகிறார் என்று சிட்டியிலும் அர்பன் லிமிட்டிலும் ஹைவே சாலைகளிலும் அடிக்கடி இந்த சம்பவம் நூற்றுக் கணக்கான காவல்துறையினர் பத்து பதினைந்து மீட்டர் இடைவெளியில் ப்ரோட்டோக்கால் என்ற நடைமுறையில் சாலையில் கடும் வெயிலிலும் மழையிலும் நூறடிக்குள் அல்லது நூறு மீட்டர் இடைவெளிக்குள் மற்றொரு காவலர் இதுவே கிலோமீட்டர்களின் நீளத்தில் தொடர்ச்சியாக வரிசையாக....

சாலையின் இருமருங்கும் கட்சிக் கொடிகள் சில இடங்களில் சாலையின் உள் பக்கமாகவே அக்கறையில்லாத படிக்காத பாமர குடிகார வேலைக்காரர்களால் நடப்பட்டிருக்க  எங்கும் எங்குமே எங்கெங்கும் போஸ்டர்கள் .அம்மாவின் விளம்பர ஸ்டைல் இன்றைய முதல்வர் விருப்பமாக... இதெல்லாம் சட்டம் நீதிக்கும் புறம்பானது என முதல்வருக்கு தெரியாது என நினைப்போமாக அல்லது அவரது கவனத்திற்கு கொண்டு செல்ல முடியாது அதை எல்லாமா ஒரு முதல்வர் பார்த்துக் கொண்டிருக்க முடியும்... அவர் மிகவும் பிஸியானவராக இருப்பார், ஸ்டெரிலைட்டாலையில் மனிதர்கள் சுடப்பட்ட கதை போல அங்கு ஒரு பெண்ணை வாயில் குண்டு சுட்டு சாகடித்த கதை போல இன்று இந்த சுப-ஸ்ரீ விபத்து...

பாருக்குள்ளே நாடு நம் பாரத நாடு, டாஸ்மாக் பாருக்குள்ளே நல்ல நாடு நம்ம தமிழ் நாடு.
ப்லக்ஸ் போர்ட் வைக்கக் கூடாது என சட்டமும் நீதியும் சொன்னபோதும் எதற்கெடுத்தாலும் போஸ்டர் கலாச்சாரம் கட்சி என்று இல்லாமல் மக்கள் கலாச்சாரமாகவே ஆகிவிட்டது இறந்தாலும், பிறந்தாலும், மணம் என்றாலும், பூப்பெய்தினாலும்,இன்னும் டைவர்ஸ் செய்து கொண்டோம் என்ற போஸ்டரைத்தான் இன்னும் பார்க்க முடியவில்லை. அதையும் செய்தித்தாள்களில் மறுதேடலுக்காக போட்டுக் கொள்வார்கள்.... இதற்கு எல்லாம் ஆரம்பம் இந்த அரசியல் கட்சிகள்தான்.

போஸ்டர் அடிக்கச் சொன்னவர்கள் மேல் செயல்நடவடிக்கை மேற்கொள்ளாமல் அதை அடித்த பிரஸ்காரர்கள் மேல் நடவடிக்கை எடுக்கிறார்களாம் வாயில் அல்லாமல் வேறு ஏதிலோ சிரிக்கிறார்களாம் கேட்பவர்கள்...

இதெல்லாம் ஒரு அரசு இதற்கெல்லாம் அரசு என்று பேர்...
அதிலும் கட்சிக்காரர்கள் என்றால் சொல்லவே வேண்டாம் எல்லார் வீட்டு திருமணங்களும் தலைவர்கள் போஸ்டர்கள் இல்லாமல் இல்லை. அதில் ஜக்கி வாசுதேவ் போன்ற ஆன்மீக போஸ்டர்களும் இருக்கின்றன... யாரைச் சொல்லியும் குற்றமில்லை மக்களின் மனநிலையே அப்படி ஆகிவிட்டது...இதை எல்லாம் எதிர்த்து கேட்டால் மனநிலை பிறழ்ந்தவராகவே கருதப்படுவார். இதெல்லாம் இந்தக் காலத்தின் அவசியமய்யா என்ற குரல்கள் ...டாஸ்மாக்கில் பணி செய்யும் எனக்குத் தெரிந்த ஒரு சாகக் கிடக்கும் சவத்துக்கு சம்பளம் ஒரு குவாட்டரும் இருபது ரூபாயுமாம்...

மறுபடியும் பூக்கும் வரை
கவிஞர் தணிகை.

இறந்து போன சுப-ஸ்ரீக்கும், ஒரே மகளை இழந்த பெற்றோர்க்கும் இந்த பதிவை ஆழ்ந்த  வருத்தத்துடன் காணிக்கையாக்குகிறேன்.

என் நட்பின் நனி சிறந்தவர்கள்: 3 மறக்க முடியுமா மணிமாறன் உன்னை: கவிஞர் தணிகை

மறக்க முடியுமா மணிமாறன் உன்னை: கவிஞர் தணிகை

நீ எனக்கொரு சகோதரனாய் நண்பனாய் சீனியராய் எல்லாம் இருந்தாய்..உனக்கும் எனக்கும் இடையே நம்மிடம் ஒரு நாகரீகமான உறவு நட்பையும் மீறி இருந்தது. அதை வெறும் ஒரு பெயர்ச் சொல்லி(ல்) குறிப்பிட முடியாது.


மணிமாறனை அவர்கள் வீட்டில் ராஜா என்றுதான் கூப்பிட்டதாக நினைவு. 1979 முதல் 1997 வரை வந்த இந்த உறவு அதன் பின் ஏனோ விடுபட்டுப் போயிருக்கிறது. இப்போது அவர் ஓய்வு பெற்ற போக்குவரத்து ஊழியர். எனக்கு அவர் ஒரு ஆண்டு மூத்தவராக இருந்து எங்கள் படிப்பில் ஆனால் வேறொரு பிரிவில் இருந்து  படித்து முடித்து வேலை  வாய்ப்பு மையம் வழியாக அப்போதைய சேரன் போக்குவரத்துக் கழகத்தில் பணியமர்ந்தார். அவரது அலுவலக சிறப்பிதழ்களில் கூட என்னிடம் ஒரு கவிதையைக் கேட்டு வாங்கி  வெளியிடக் காரணமாகி இருந்தார்.

அவரது திருமணத்துக்கு நானோ அவர் எனது திருமணத்துக்கோ வர வாய்ப்பில்லாமல் காலம் செய்திருந்தது. அவரது துணைவியாரும் அவர் காட்டிய அதே அன்புடன் அவர்கள் வீடு செல்லும்போதெல்லாம் என்னிடம் நடந்து கொண்டதும் அவரது தாய் தந்தை தங்கை தம்பி அனைவருமே என்னை ஒரு வேண்டப்பட்டவராக வைத்துக் கொள்ள இவர் அப்படி என்னதான் அவர்களிடம் சொல்லி என்னை அவர்கள் வீட்டுக்கு அழைத்திருப்பார் என்றுதான் தெரியவில்லை.

நான் எனது சொந்த வீட்டுக்கு போவது போல அவர்கள் வீட்டுக்கும் போவேன் அப்போது அவர்கள் சிங்கா நல்லூரில் நந்தா நகர் என்ற  இடத்தில்  இருந்தனர். முதல் முறை அவர்கள் வீட்டை தேடிக் கண்டுபிடித்துச் சென்றேன். அது நேற்று நடந்தது போலத்தான் இருக்கிறது. அதன் பின் பல முறை சென்றேன். எப்போதுமே அவர் அன்பு அப்படியே இருந்தது

அவரும் எங்கள் வீட்டுக்கு வந்து தங்கி இருக்கிறார். அவருக்கு என எங்கள் வீட்டில் சிறப்பு கவனம் எடுத்துக் கொண்டு (பிரத்யோகமாக என்ற வார்த்தையை தவிர்க்க முனைந்திருக்கிறேன்) எங்கள் இருவரையும் மீன் வளத்துறைக்கு அனுப்பி  புதிதாக மீன்கள் வாங்கி வந்து அவருக்கு உண்ண செய்த நிகழ்வு இன்றும் இரசிக்கத் தக்கதாகவே இருக்கிறது.

அவர் ஈரோட்டில் பணியமர்ந்த போது ஒரு உறவினர் வீட்டில் தங்கி இருந்தார். அங்கும் அவர் அழைக்க நான் சென்றிருந்தேன். சில பெண்கள் ....எங்களுக்கு தனிச் சிறப்புடன் பஜ்ஜி இதற்கு சரியான தமிழ் வார்த்தை வாழைக்காய்  பலகாரம் என்பது கூட சரியாக இல்லையே சரி ....வாழைக்காய் சீவலுக்குப் பதிலாக  அதில் ஒரு தேங்காய் ஓட்டை வைத்தும் விளையாடியது நினைவிருக்கிறது இப்படி சாப்பிடும் பொருள்களில் கூட விளையாட முடியும் என்பதை நான் அங்கு தெரிந்து கொண்டேன்.

எதிர்பாராது அந்தப் பலகாரத்தில் இருந்த தேங்காய் ஓட்டை நாங்கள் கடிக்க அதைப்பார்த்த அந்தப் பெண்கள் சிரி சிரி என சிரிக்க மணிமாறனுக்கு வந்ததே கோபம் அதை அவரிடம் அந்தக் கோபத்தை அன்று மட்டுமே பார்த்தேன். மற்றபடி மணிமாறனுக்கு  எப்போதும் சிரித்த முகமே எனக்கு  பரிச்சயம். அவர் கோபப்பட்டு நான் பார்த்ததே இல்லை.

நான் விளையாட்டு அறையில் உதவியாளனாக இருந்து பகுதி நேர வேலை கல்லூரி நிர்வாகத்தில் பார்த்த போது அவர் நூலகத்திற்கு உதவியாளராக இருந்தார். அப்போது அவர்  மூன்றாம் ஆண்டு. நான் இரண்டாம் ஆண்டு.

 நாங்கள் எப்படி அறிமுகம் ஆனோம் என்பது கூட சரியாக நினைவில் இல்லை. சரியான  சீனியராக அவர் இருந்தார். என்னை தவறான வழியில் மூன்றாம் ஆண்டு சீனியர்கள் தங்கள் சுயநலத்துடன் வழிகாட்டி சுருக்கெழுத்தை short hand course along with all theory subjects and not selecting banking subject with a wrong selection..தேர்ந்தெடு என ஆசிரியர்களும் வழிகாட்டி திருப்பு முனையை ஏற்படுத்தி அதனால் விளைந்த மோசமான விளைவுகள் எல்லாம் வாழ்வெலாம் பேசப்பட வேண்டியது தொடர்ந்து வருவது. ஆனால் இவருக்கும் அதற்கும் எந்த பழியும் இல்லை.

முதலாண்டில் ஒரு மனப்போராட்டத்தின் போதுகல்லூரியில் நடந்த ஒரு சச்சரவில்   எனக்கு ஆறுதலாக இருந்து கிணத்துக் கடவில் உள்ள அவர்களது தாத்தா பாட்டி அவர்கள் மொழியில் அப்பத்தா அம்மாச்சி வீட்டில் கூட தங்கி அதன் பின் சொந்த ஊருக்கு திரும்பி வர உதவிகள் செய்தார். அவருடைய நண்பர் ஜோசப் கிணத்துக் கடவில் ஒரு கிறித்தவ அனாதை ஆசிரமத்தில் செல்வாக்குடன் வளர்ந்த இளவரசன் என்பதும் அவரும் அப்போதே கல்லூரிக்கும் கூட தனது சட்டையில் ரோஜா வைத்துக் கொண்டு வருவதும் இன்றும் நினைவில். மேலும் அவர் மின்னியல் படிப்பில் இருந்தார் என்பது நினைவிலிருக்கிறது.

அவர் அப்போதே இருந்தால் 18 அல்லது 19 வயது கூட இல்லாதபோதே தலையெங்கும் முடியின்றி சொட்டைத்தலையுடன் தான் இருப்பார். ஆனால் அது பற்றி எல்லாம் அவர் அலட்டிக் கொண்டதே இல்லை. ஏன் எனில் அவர் ஒரு ஜென்டில் மேன் எனச் சொல்லப்பட வேண்டிய அரிய கனவான். நீட்டாக ட்ரஸ் செய்து கொள்வார். அவர் பேச்சில் என்றுமே ஒரு முதிர்ச்சி இருக்கும். என்னிடம் எதனால் அப்படி பிரியமாக இருந்தார் என்றே எனக்கும் தெரியவில்லை.

எனது சகோதரி ஒருவரின் திருமணம் தாரமங்களத்தில் நடந்தபோது ஒரு நண்பர்கள் பட்டாளமே வந்து அதில் கலந்து கொண்டது. அதில் இவரும் வந்திருந்தார் நாம் முன்பு சொன்ன குகனும்  , செம்பண்ணனும், இன்னும் பலரும் கலந்து கொண்டு சிறப்பித்தனர். அன்று மணத்துக்கு முன் இரவு இரண்டாம் ஆட்டம் சினிமாவுக்கும் கூட சென்றிருந்தோம் தாரமங்களத்தில் அப்போதிருந்த கார்த்திகேயன் தியேட்டரில்.

அதன் பின் குழந்தைகள் எல்லாம் வந்த பின்னே அவர் கோவையில் உள்ள வேறொரு ஊருக்கு தனிக்குடித்தனம் சென்றுவிட்டார் என்பதை அவர்கள் வீட்டுக்கு வழக்கம்போல எனக்குத் திருமணமான பின்னே ஜி.டி. தாமோதரன் இன்ஸ்டியூட்டுக்கு ஒரு பயிற்சிப் பட்டறைக்கு பல்கலைக் கழக மானியக்குழுவின் நிகழ்ச்சிக்கு  சென்றிருந்தபோது அவரை வழக்கம்போல் அவரது வீட்டுக்கு சென்றபோது அறிந்தேன். மிகவும் சோர்வடைந்ததாலும் அது மிக இரவு நேரமாகிவிட்டதாலும் அவரைப்பார்க்க அவரது இருப்பிடம் செல்லாமலே வந்து விட்டேன்

ஏற்கெனவே 1997 என நினைக்கிறேன் கோவையில் உள்ள திவான் பகதூர் சாலையில் உள்ள தனிஷ்க் கடைக்கு அப்போது சேலத்தில் அது திறக்கப்படவில்லை. கோவையில் தான் இருந்தது. அங்கு சென்ற நான் அவரது சந்திப்பிற்கான நேரமின்றி திரும்பி வந்துவிட்டேன் அது முதல் அவரது வாழ்வும் எனது வாழ்வும் தனியாகிப் போனது.

என்றென்றும் அந்த அன்புக்கு நன்றியறிதலுடனே நான் வாழ்ந்து வருகிறேன் ஆனால் அவை பற்றி அவர் அறியாதிருக்கவும் கூடும்.

மறுபடியும் பூக்கும் வரை
கவிஞர் தணிகை.

மறுபடியும் அணை நிரம்பிவிட்டது: மேட்டூரிலிருந்து கவிஞர் தணிகை

மறுபடியும் அணை நிரம்பிவிட்டது: மேட்டூரிலிருந்து கவிஞர் தணிகை

நேற்று மறுபடியும் மேட்டூர் அணை தனது முழு கொள்ளளவான 120 அடியை கடந்துவிட்டது. பதினாறு கண்மாய் பாலத்தின் வழியே சுமார் அரை அடி கதவு திறக்கப்பட்டு 30ஆயிரம் கன அடிக்கு மேல் நொடிக்கு நீர் வெளியேற்றப்பட்டு வந்தது. இன்று நீர் வரத்து 73 ஆயிரம் கன அடிக்கும் மேல் இருக்குமென ஹொகேனக்கல் மற்றும் மேட்டூர் அணைச் செய்திகள் தெரிவிக்கின்றன. Total Height of the dam is :128 feet.

120க்கும் மேல் நீர் வந்தால் அந்த நீர் தானாகவே வெளியேறுமாறு கட்டமைவு. வெளியேற்ற வேண்டிய நிலை எல்லாம் அவசியமில்லை. கொள்ளளவு: சுமார். 95 டி.எம்.சி

நேற்றே அணையும் மேட்டூருக்கு செல்லும் பாலங்களும் வியாபார வேடிக்கை நிமித்தங்களால் களை கட்ட ஆரம்பித்து விட்டன.

இன்று ஞாயிற்றுகிழமை வார விடுமுறை எனவே சொல்லவே வேண்டாம். வெளியூர் பயணிகளின் வருகை மறுபடியும் மேட்டூருக்கு ஒரு உற்சவத் திருவிழாதான்.

இப்போதாவது வெளியேறி வரும் உபரி நீரை சேமித்து வைத்து அதன் பிறகாவது கர்நாடகா அரசை மற்றும் நடுவண் அரசை தமிழக அரசும் மக்களும் கெஞ்சாத நிலையை தராமல் இருக்க வேண்டும் . இதை மனிதர்கள் செய்ய வேண்டும்.

இயற்கை அளிக்கும் கொடை உயிர்களுக்கு இருந்து கொண்டேதான் இருக்கிறது. மனிதம் யாவற்றையும் கெடுத்துக் கொண்டே இருக்கிறது.

2  தர்மபுரி நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் டாக்டர் செந்தில்குமார் வருகை:

நேற்று தர்மபுரி பாராளுமன்ற உறுப்பினர் டாக்டர் செந்தில்குமார் எம்.டி.ஆர்/டி. எம்.பி எங்கள் தொகுதியில் ஊர்களில் நன்றி அறிவிப்பு செய்து மக்கள் மனுக்களைப் பெற்றார் நானும் அணை இவ்வளவு அருகிருந்தும் நீர் இவ்வளவு வந்திருந்தும் மக்களுக்கு 1/போதிய குடி நீர் விநியோகம் இல்லாமையை   2.பயணிகள் போக்குவர்த்து ரயில் மாலை 5 மணிக்கு வராமல் நிறுத்தப்பட்டிருப்பதை  3. குடிநீர்க் கட்ட்ணத்தை மீட்டர் ரீடிங் இல்லாமல் 50 ரூ என்றிருந்ததை 220க்கு உயர்த்தியதை, 4. தெருவிளக்குகள் ஆண்டுக்கணக்காய் எரியாமல் இருப்பதை, புகை, மது, ஒரு முறை பயன்படுத்தும் பிளாஸ்டிக் இல்லாத தொகுதியாய் மாற்றவும் என்றெல்லாம் எனது மனக்குறையை வெளிப்படுத்தினேன்

முதலில் கை குலுக்கி வாழ்த்து சொல்லிவிட்டு வாய் வார்த்தை மொழி மூலம் இவைற்றை எல்லாம் சொன்னேன் மனுவையும் கொடுத்தேன், எல்லாம் எழுதி இருக்கிறீர் அல்லவா எனக் கேட்டு மனுவைப் பெற்றுக் கொண்டுள்ளா. பார்ப்போம் என்ன விளைவு இருக்கிறது என...ஏன் எனில் இது குறித்தெல்லாம் ஏற்கெனவே உரிய துறைகளுக்கும் மாவட்ட ஆட்சியருக்கும் முதல்வருக்கும் பிரதமருக்கும்  கூட எழுதி இருந்தேன் பயனில்லை

வேறு ஒருவராக இருந்தால் இதை புகைப்படம் எடுத்து, வீடியோ எடுத்து முக நூலில் போட்டுக் கொள்வார்கள் போட்டு இருப்பார்கள் என்றேன்....மகன் இதெல்லாம் என்னாப்பா .... என்ற மறு மொழி கொடுத்துவிட்டான்...

ஆக அவரும் மிக எளிமையாகவே இருந்ததைக் கண்டேன். நானும் மிக எளிமையாகவே சென்று எனைப்பற்றி அறிமுகமெல்லாம் இல்லாமல் ஒரு சாதாரணக் குடிமகனாகவே இந்தக் கோரிக்கையை வைத்துள்ளேன் அவர் முன்.

72 ஆயிரம் கோடி ரஷியாவுக்கு கடன் இந்தியா தந்தது சரியா: கவிஞர் தணிகை

72 ஆயிரம் கோடி ரஷியாவுக்கு கடன் இந்தியா தந்தது சரியா: கவிஞர் தணிகை



பிரதமர் நரேந்திர மோடியின்  அண்மைக் கால ரஷிய பயணத்தின் போது ஒரு பில்லியன் டாலர் அதாவது 72 ஆயிரம் கோடி ரூபாய் பணத்தை ரஷியாவுக்கு கடன் அளிப்பதாக மோடி அறிவித்துள்ளது பற்றி ஒரு தொழில் நலிந்து வரும் இந்தியாவின் கடைக்கோடி குடிமகன் என்ற நிலையில் எனது ஆட்சேபணையைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.

ரஷியா ஒரு வல்லரசு. அமெரிக்காவுக்கு இணையான பேரரசு. உலகின் இரண்டாம் நிலையிலுள்ள நாடு. அதற்கு ஈடு இணையாக இல்லாத ஒரு நாடாக உள்ள இந்தியாவின் தலைவர் அவர் இஷ்டம்போல மக்களது பணத்தை வாரிக் கொடுத்து வருவது எந்த வகையில் நியாயம் என்றே தோன்றவும் இல்லை தெரியவும் இல்லை.

ஆய்தம் வாங்கினோம், விமானம் வாங்குகிறோம், ஏவுகணை வாங்குகிறோம்  என அமெரிக்காவுக்கும், ரசியாவுக்கும், இஸ்ரேலுக்கும், பிரான்சுக்கும் கொட்டிக் கொடுப்பது ஒரு ரகம். அது கூட வியாபாரம். சரி விட்டு விடலாம்.

ஆனால் இந்தியாவில்  மொத்த உள் நாட்டு உற்பத்தி என்பது 5 சதத்துக்கும் குறைவாகப் போய்க்கொண்டிருப்பதாக பொருளாதார வல்லுனர்கள் கவலை தெரிவிக்கும் நிலையில் நமது படித்த இளைஞர்களுக்கு வேலை வாய்ப்பே இல்லாமல் தொழில்கள் முடங்கி வேலையை விட்டு இலட்சக்கணக்கான குடும்பங்கள் உணவுக்கே அல்லாடி வரும் நிலையில்

இப்படி அவரவர் இஷ்டம்போல இயங்குவது தேவையா அவசியமா...லால்பகதூர் பாகிஸ்தான் யுத்தத்தின் போது இந்தியா வறுமையில் இருந்தபோது வீட்டில் சமைக்கும்போதெல்லாம் ஒரு கைப்பிடி அரிசியை மட்டும் எடுத்து நாட்டு சேமிப்புக்காக வைத்துக் கொடுங்கள் என்று கேட்டது எல்லாம் இந்த நாடு மறந்து விட்டது.

ஜி.எஸ்.டி, டி மானிட்டிஷேசன்  என ஏழைகளின் பணத்தை எல்லாம் கொணர்ந்து வங்கியில் போடவைத்து அவர்களை வேண்டும்போது அவர்கள் பனத்தையே எடுக்க விடாமல் செய்து வங்கிகளை இணைக்கிறோம் வளைக்கிறோம் என்று தகிடு தத்தம் செய்து அம்பானிமார்களை வாழவைத்து தனியார் முதலாளிகளிடம் தேர்தல்நிதி பெற்றி வெற்றி இலக்கை அடைந்து விட்டு மக்கள் நலத்தை எல்லாம் மறந்து விட்டு என்ன நினைத்துக் கொண்டு இப்படி பணத்தை வெளி நாட்டுக்கு அள்ளிக் கொடுத்து வருகிறார்கள் என்றுதான் தெரியவில்லை...புட்டின் புத்திசாலியா மோடியா...

 விவசாயம் நலிந்து விட்டது, தொழில்கள் நசிந்து வருகின்றன, வேலையில்லாத் திண்டாட்டத்தில் நாடே அல்லோகலப்பட்டுக் கொண்டிருக்கின்றன மக்களுக்கு ஒன்றும் செய்யத் துணியாத அரசு இது வரை குடி நீருக்கும் மருத்துவத்துக்கும், கல்விக்கும், உணவுக்கும் இருப்பிட்த்துக்கும் எதையும் செய்யா அரசு, அதாவது உத்தரவாதம் செய்யா அரசு  வெளி உலக நாடுகளின் மத்தியில் எங்கள் நாடு பெரிய நாடு என சீனா போல வளர்ந்து விட்டோம் என வெளிவேஷம் போடவா இப்படி கொடுத்து இருக்கிறது...

முன்னால் பிரதமர் மன்மோகன் சிங்க் கூட தான் பிரதமராக இருக்கும்போது ஏதோ ஒரு நாட்டுக்கு இப்படிப் படி அளந்து வந்ததாக படித்த நினைவும் இருக்கிறது ஆனால் அமெரிக்காவுக்கும், ரஷியாவுக்கும், பிரான்சுக்கும் இங்கிலந்துக்கும் படியளக்குமளவு இந்தியாவில் என்ன கிழிக்கிறது என்று எனக்கும் கேட்க உரிமை இருக்கிறது ஒவ்வொரு நாளிலும்  எனது உழைப்பிலும் நாட்டுக்கு வரி என்று போய்க் கொண்டிருக்கிறது என்பதால்...

ஒரு அநியாயம் இணையத்துக்கு கட்டணம் என்று பி.எஸ்.என்.எல்லில் 690 என வசூலிக்கும் பணத்துக்கு. 135 ரூ ஜி.எஸ்.டி என மாதம் ஒன்றுக்கு கட்டுகிறேன்

900 கோடியில் சந்திராயன் தயாரிப்பை இஸ்ரோ செய்வதும் எத்தனை சிக்கனமான முயற்சி டைடானிக், அவ்தார் போன்ற சினிமா எடுக்கும் பணத்தில் அரைப் பாதி அளவுதான் இதற்கு ஆனதாம் சுமார் 16,500 அறிவியல் விஞ்ஞானிகள் இதில் ஈடுபட்டதாக ஒரு செய்தி.., கார்ப்ரேட், தனியாருக்கு கொடுத்த பணக் கடன்களை வாங்காமலே இப்படி நாடு பொருளாதாரத்தில் மொத்த உற்பத்தியில் 5 சதத்துக்கும் கீழ் இறங்கி வரும் நிலையில் இந்த கடன் விவகாரம் தேவைதானா தலைவரே..

குடிப்பதற்கு குடிநீர் தர முதலில் உத்தரவாதமில்லை, கழிவறைகள் இல்லா சுத்தம் சுகாதாரம் இல்லா நாட்டின் தலைமை உலகின் வல்லரசிற்கு கடன் அதுவும் 72 ஆயிரம் கோடி தந்துள்ளதை வரலாறு மன்னிக்காது.

மறுபடியும் பூக்கும் வரை
கவிஞர் தணிகை.

தரமில்லா ஆசிரியர்களால் நேர்ந்த கதி: கவிஞர் தணிகை.

தரமில்லா ஆசிரியர்களால் நேர்ந்த கதி: கவிஞர் தணிகை.

ஆசிரியர் தினம்,வ உ சி ,டாக்டர் ராதாகிருஷ்ணன் ,பிறந்த நாள் மற்றும் அன்னை தெரஸா நினைவு நாள்: கவிஞர் தணிகை.

இந்த நாளில் ஒவ்வொரு ஆண்டும் நிறைய எழுதியாகிவிட்டது. அனைவரும் பிரபலமான வார்த்தைகளையே அள்ளி வீசிக் கொண்டிருப்பார்கள். அதற்கு நிறைய ஆசிரியர்களையும் சொல்லிக் கொண்டே இருப்பார்கள்.அவரவர் ஆசிரியர் அவரவர்களுக்கு அதிசயம்தான்.

ஒரு நல்ல முதல் ஆசிரியர்: இயற்கை
இரண்டாம் ஆசிரியை: தாய்
மூன்றாம் ஆசிரியர்: தந்தை
நான்காம் ஆசிரியர்கள்: சகோதர சகோதரிகள் மற்றும் குடும்பம்/
ஐந்தாம் ஆசிரியர் என்றால் அது உறவுகள்
ஆறாம் ஆசிரியர் என்றால் அது நட்பு
எழாம் ஆசிரியர் என்றால் புற உலகு

ஏராளமான ஆசிரியர்களை சந்தித்து அஞ்சலி செலுத்தவே நானும் கூட ஒரு ஆசிரியர் என்று சொல்லிக் கொள்வதில் பெருமை பெறுகிறேன். அதுவும் எந்தவித ஊதியமும் பெறாத ஆசிரியர்.

எமது குடும்பத்தில்  ஆசிரியர் எண்ணிக்கையில் நிறைய‌ உள்ளனர்.

அவர்களுக்கு அடிப்படையாய் ஒரு சிறு துரும்பாய் உதவி இருக்கிறேன்.

சரி சொல்ல வேண்டியதை சொல்லில் விடுவோமா:
கலாமின் ஆசிரியர் சுப்ரமணியர் என்பார் சொல்வாராம்: ஒரு நல்ல மாணவர் ஒரு கெட்ட ஆசிரியரிடமிருந்தும் கூட கற்றுக் கொள்ளலாம், ஒரு கெட்ட மாணவர் ஒரு நல்ல ஆசிரியரிடமிருந்தும் கூட எதையும் கற்றுக் கொள்ள முடியாது என்றாராம்.

கெட்ட ஆசிரியர் அப்போதும் இப்போதும் எப்போதும் இருந்தே வருகிறார்கள்.அவர்களால் நேர்ந்த கதிதான் யாவற்றுக்கும் அடிப்படை.அதாவது இன்று இருக்கும் நிலை மோசமான சொல்லத் தரமில்லாது போய்க் கொண்டிருக்கும் உலகின் நிலைக்குக் காரணம்.

குடித்துவிட்டு பள்ளிக்கு செல்லும் ஆசிரியர்
தன்னை விட வயது குறைவான மாணவரை மணந்து கொண்ட ஆசிரியை
தன்னிடம் படிக்க வரும் பெண்ணையே மணம் செய்து கொள்ளும் ஆசிரியர்
புகைக்கும், போதைக்கு அடிமையான ஆசிரிய குலம்
 குடித்துவிட்டு மதுபானக் கடையில் விழுந்து கிடந்த ஆசிரியர்க்கு நல்லாசிரியர் விருது என்று கொடுத்த அரசின் நிலைமை
பணத்தைப் பெருக்குவது மட்டுமே குறிக்கோள் எனக் கொண்டு எல்லா வகையான உத்திகளையும் கையாண்டு எல்லா தொழில்களையும் நேர்முகமாகவும் மறைமுகமாகவும் செய்யும் நிலை...
அக்காவையும் தங்கையையும் சேர்ந்து மணந்து கொண்ட நிலை
தனது பிள்ளைகளை சரிவர வளர்க்காத ஆசிரியர்கள்...

இவர்களை எல்லாம் நேராக நேர் கொண்ட பார்வையுடன் நேர்மையுடன் செயல்பட வைக்காத அரசு....

இப்படி நான் சொல்லிக் கொண்டே போகலாம்...அதெல்லாம் உங்களது கோணத்திற்கு பிடிக்காமல் போகலாம் இவர்களால் கெட்டழிந்து போன சமுதாயமும் மாணவர்களும் என்ன பெரிதாக சாதித்துவிடப் போகிறார்கள்...அறிவியலை காமக் களியாட்டத்துக்கு எரிய விடும் விட்டில்கள் அவர்கள் குறுகிய கால அளவிலேயே அழிந்து போகிறார்கள். இந்தியாவில் தான் இன்றைய உலகில் அதிகம் இளைஞர்கள் இருக்கிறார்கள் என்ற செய்தியும் நம் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டியதாயிருக்கிறது.

இன்றைய காலக் கட்டத்தில் எனக்குத் தோன்றுவது என்னவெனில் : மாணவர்க்கு எது தேவையோ அந்தப் பாடத்தை சுருங்கச் சொல்லி விளங்கி வைப்பார் யாரோ அவரே நல்லாசிரியர் எனச் சொல்லத் தோன்றுகிறது. பாடமுறைகளை பாரமுறைகளாக அல்லாமல் எளிய முறையில் அதன் சூழலுக்கே சென்று இயற்கை உறவுகளுடன் கலந்து புரியும்படிச் செய்வாரே நல்லாசிரியர் எனத் தோன்றுகிறது. சிங்கம் என்பது பொம்மை அல்ல வார்த்தை அல்ல அது நமது மொழியில் ஒரு விலங்கின் பேர் அது இதுதான் என நேரிடையாக விளக்கவும் யானையைக் காட்டவும் காட்டை நோக்கி சென்று அதைக் காட்டவும் இப்படி எது விளக்கமோ அதை வார்த்தையில் சொல்லாமல் அவர்களுக்கு அதன் அருகாமையை கொண்டுவரச் செய்வதையே நல்லாசிரியரின் கடமையாகக் கொள்ள வேண்டும் அப்படிப்பட்ட ஆசிரியரிடம் கற்றுக் கொள்ளும் மாணவரே ஒரு நல்லாசிரியராக முடியும்

நமது உலகில் ஒவ்வொரு மனிதருமே ஒரு நல்ல மாணவராக இருந்ததை ஒரு நல்ல ஆசிரியராகவும் இருந்து காட்ட வேண்டும். அதன் மூலம் நிரூபிக்க வேண்டும்

நல்லாசிரியர் விருதை பெறுவார்தான் நல்லாசிரியர் என்றால் மற்ற ஆசிரியர் எல்லாம் நல்லாசிரியர் இல்லையா...இந்த போட்டி பொறாமைகளை முதலில் ஒழிக்க வேண்டும்

ஒரு நல்ல ஆசிரியர் என்பார் ஒரு தனிப்பட்ட பாட நூலில் மட்டுமல்லாது மாணவர்களுக்கு தங்கள் அனுபவத்தை பகிர முடியுமளவு நல்ல  வாழ்வு முறையையும் கொண்டிருப்பது அவசியம்/

மொழி என்ற கல்வி அறிவு அறிவை அளக்க கருவி அல்ல என்பதை  யாவருக்கும் உணரும் அளவு நல்ல கல்வி முறையை இந்தியாவில் கொண்டு வரவேண்டும். ஆங்கில, அமெரிக்க இங்கிலாந்து முறைகள் எல்லாம் தேவையுமல்ல அப்படி இருப்பாரை அந்த நாட்டினரே கூட ஊக்குவிப்பதில்லை என்பதை உணரவேண்டும்.

இந்தப் பதிவை எனது தமிழாசிரியர் மறைந்த இராசசேகரன் என்பார்க்கு காணிக்கையாக்குகிறேன்.

மறுபடியும் பூக்கும் வரை
கவிஞர் தணிகை.

என் நட்பின் நனி சிறந்தவர்கள்: 2. கோவிந்தன் செம்பண்ணன் டி.எம்.இ; பி.ஈ.மெக்கானிகல்: கவிஞர் தணிகை

என் நட்பின் நனி சிறந்தவர்கள்: 2. கோவிந்தன் செம்பண்ணன் டி.எம்.இ; பி.ஈ.மெக்கானிகல்: கவிஞர் தணிகை



அந்த நாளை என்னால் மறக்கவே முடியாது ஏன் எனில் அவனை பிலாய் இரும்பாலையில் இள நிலை மேலாளர் பதவியின் பயிற்சியில் சேர்ந்த புதிய நாட்களின் கடைசியாக அவனுடன் பிலாய் சென்று அவனை விட்டு விட்டு நான் வீடு திரும்பிய அன்று எனது தந்தை மறைந்தார். 1986. எனைப் பார்க்கவே அந்த உயிர் இருந்திருக்கும் போலும். அப்போதெல்லாம் இவ்வளவு சுலபமான தொடர்பு சாதனங்களே இல்லை. போனால் போனதுதான் வந்தால் வந்ததுதான் என்ற எனது போக்கும்

இந்தப் பதிவின் பின்னல் இழையே தொடர்பு இடைவெளியால் எப்படி ஒரு நட்பின் பாலம் உடைந்து போனது என்பதற்காகத்தான்.

அவன் பள்ளியில் படிக்கும்போதே தொழில் முறைக் கல்வியில் வொக்கோசனல் க்ரூப் படித்து முடித்து விட்டு மெக்கானிக்கல் பிரிவில் சேர்ந்தவன் 1978ல் ஆண்டுகளில் அறிமுகமான உறவு அவனது திருமணம் வரை நீடித்தது. திருமணத்திற்கும் பின்னும் சில ஆண்டுகள் பட்டும் படாமல் நீடித்தது.

அதுபோன்ற ஒரு உறவை நட்பை வார்த்தை மூலம் விளக்குவது இயலாதுதான். கட்டையன் எனச் சொல்லப்பட்ட இப்போது சேலம் பால்பண்ணையில் பணி செய்து ஓய்வு பெற்ற அல்லது ஓய்வு பெற இருக்கிற செல்வன் மூலம் தான் இந்த செம்பண்ணனும் எனக்கு அறிமுகமாகி இருக்கக் கூடும் என இப்போது நினைத்துப் பார்த்தால் தோன்றுகிறது...இதே செல்வனால்தான் எனக்கு நான் ஒரு கதாநாயகன் என்ற அங்கீகாரம் பெற்றது தெரியவந்ததும் எனது வாழ்வின் பாதையே மாறியதும் கூட அது வேறு கதை.

இப்போது இது செம்பண்ணன் காதை. காசு பணம், ஆடை எதுவுமே எங்களைப் பிரிக்கவே இல்லை. சொல்லப் போனால் சேர்த்தே வைத்தது. எப்படி ஒன்றிணைந்தோம் என்றும் சொல்ல பெரிதாக ஒரு காரணமும் இல்லை. அவன் என்னைப் புரிந்து கொண்டதும் என்னை ஒரு பெரிய நபராய் அவன் கணக்கில் எடுத்துக் கொண்டதும் அவனுடைய அன்பின்  முன் நான் கரைந்து போனதும் அந்த இளமையில் நடந்தது.

மிக மெதுவாகவே படிப்படியாக வளர ஆரம்பித்த நட்பு அது ஒரு கட்டத்தில் உச்சியில் ஏறி நின்று கொண்டிருந்தது. எனது சகோதரிகளின் குடும்பங்களும், எனது பெற்றோரின் மூதாதையரின் குடும்பங்களும் தாரமங்கலம் என்ற சரித்திரப் புகழ் பெற்ற ஊராக இருந்ததால் அந்த ஊரின் இடுகாடு மற்றும் சுடுகாடு அருகே அல்ல சுடுகாட்டை ஒட்டியே அவன் வீடு இருந்தது மிக வித்தியாசமாக இருந்ததாலும் எனக்கு அவனது வீட்டுக்கு அடிக்கடி போக வழி வகுத்தது.

அவனும் எங்களது வீட்டிலும் வந்து தங்கி இருந்ததும் என் நினைவில் இருந்து விலகவே இல்லை. அவன் கருப்பூர் பொறியியல் கல்லூரியில் பொறியியல் பட்டப்படிப்பு படித்தபோதும் நான் காடு மலை வனங்களில் அலைந்து திரிந்தபோதும் நடுவண் அரசின் நேரு இளையோர் மையத்தில் தேசியத் தொண்டராக பணி புரிந்து குறிக்கோள் இல்லாமல் வாழ்ந்து வந்த போதும் அவன் ஒரு இளைப்பாற ஒரு புகலிடமாய் இருந்தான்.

அவனுக்கு ஒரு முறை குடல் வால் அறுவை சிகிச்சை செய்தபோது கிருஷ்ணன் செட்டி சேலம் மருத்துவ மனையில் அவர்களது வீட்டாரையோ பெற்றோரையோ கூட அருகு வைத்துக் கொள்ளாமல் என்னை மட்டுமே தன்னுடன் கவனித்துக் கொள்ள இருக்க வைத்துக் கொண்டான். அப்போது அவன் கருப்பூர் பொறியியல் கல்லூரியில் படித்துக் கொண்டிருந்தான்.

அவனது நண்பரகளும் அறை நண்பர்களும் கூட எனக்கு மிகவும் பரிச்சயமாகிப் போனார்கள் விவேகானந்தன், செங்கோட்டுவேலு, ஜெய்சங்கர் இப்படி பல பேர்கள் இன்னும் என் நினைவில் இருக்க அவனுடைய சுந்தரம், உறவான மதியழகன் போன்றோரும் என் தொடர்பில் இருந்தார்கள் அவன் தூரம் தொலைவில் இருந்தபோதும்.

நாச்சிமுத்து தொழில் நுட்பக் கல்லூரியில் இருவரும் வேறு வேறு படிப்பில் இருந்தோம் என்றாலும் ஒரு நட்பின் குடையின் கீழ் மிகவும் நெருக்கமாக இருந்தோம் அந்தப் பட்டியலில் அவனுடைய பேர்தான் எனக்கு முதலாவதாக வரும் வண்ணம்.

அவனது ஊரைச் சேர்ந்த செல்வனோ, இளங்கோவனோ கூட அவனை அடுத்துதான் எனக்கு நட்பாக இல்லாதபோதும் உறவாக இருந்தார்கள். அவன் வழி இராசேந்திரன் வனவாசி, ராமலிங்கம் போஸ்டல், குப்பண்ணன், நாச்சிமுத்து திருமூர்த்தி, நாராயண மூர்த்தி காளியப்பன் இப்படி பலருமே அவன் மூலம் எனக்கு பிரியமாக அவன் ஒரு நட்புப் பாலம் போட்டு என்னை அரிய நபராக ஆக்கி இருந்தான்.

அவனது சட்டையை நான் போட எனது சட்டையை அவன் விரும்பி நன்றாக அது இல்லாதிருந்த போதும் வாங்கி அவன் அணிய , நிறைய நிறைய வாய்ப்புகள், சந்தர்ப்பங்கள் சினிமா, ஊர் பயணம், இப்படியாக...

ஒரு முறை ஹைத்ராபாத்திலிருந்து பெங்களூரு அவன் இருந்ததால் வந்தேன் மடிவாலா என நினைக்கிறேன் வழி தெரியாது அவனிருப்பிடம் செல்கிறேன் ஒரு ஆட்டோ பிடித்து அந்த ஆட்டோவோ சென்று கொண்டிருக்கிறது. சென்று கொண்டே இருக்கிறது அவ்வளவு தூரம் கடைசியில் 1985ல்  ஆட்டோ வாடைகை 100 ரூபாய்க்கும் மேல் ...அவன் எனக்காக  மனங்கோணாமல் கொடுத்தான் சொல்லப்போனால் அப்போது அவனுக்கு அந்தத் தொகையை இழக்க நான் காரணமாகிவிட்டேனே சொன்ன வழியில் சரியாக வந்து சேராமல் என்ற குற்ற உணர்வுடன் இருந்தேன்....

எனது நிறுவனத்தின் தலைவர் கூட ஒரு முறை நீங்கள் ஏன் ஹைத்ராபாத்திலிருந்து வீட்டுக்கு செல்லும்போது பெங்களூர் செல்கிறீர் எனக் கேட்டார் அதை ஒரு அன்பின் நிமித்தம் என்று சொல்லாமல் அங்கும் ஒரு திட்டப்பணி ஆரம்பிக்கலாமா எனத் திட்டமிடுகிறேன் கல்லுடைக்கும் தொழிலில் உள்ளார்க்கு என்றதும், அப்படித்தான் வருவது சேலம், மேட்டூர் போன்ற ஊர்களுக்கு குறுக்கு வழி என்றும் சொல்லியதெல்லாம் நினைவில் உள்ளது.

மேலும் அவனது தந்தை வலது கையில் கல்லுடைக்கும் வேட்டுப் பணியில் சிக்கி சில விரல்களை ஏன்  உள்ளங்கைய்ல் பாதியே கூட போயிருக்கும். கல் காண்ட்ராக்ட் என்பார்களே அப்படி ஒரு தொழிலை செய்து வந்தார்.

இவன் ஒரே மகன் இவனுக்கு ஒரு தங்கையும் உண்டு. தங்கைக்கு இவனுக்கு முன்னதாகவே மணம் செய்வித்து குழந்தையும் குடித்தனமாக இருந்ததைப் பார்த்திருக்கிறேன்.

அவன், செல்வன், இளங்கோ, சுந்தரம், மதி இப்படி ஒரு செட் சேர்ந்து தாரமங்கலத்து கார்த்திகேயன், வெங்கடேசா தியேட்டர்களில் படத்துக்காக இல்லாமல் சேர்ந்து கலந்து மகிழ்வதற்காக நட்புக்காக நாங்கள் இணைந்து இரண்டாவது ஆட்டம் சினிமாவுக்கு பல முறை சென்றிருக்கிறோம். அமர்க்களமான நாட்கள் அந்த வட்டத்தில் மிக முக்கியமான நாயகம் என்னுடையதாகவே இருந்தது.

 அவன் என்னுடைய எழுத்தின் வாசகன், கவிதையின் இரசிகன், அனேகமாக கணையாழியில் வந்த கவிதைக்காக அந்தப் புத்தகத்தை அவனே வைத்துக் கொண்டிருந்தான் என நினைக்கிறேன்.  நிழல் வீறிடல் என்ற ஒரு கணையாழியில் அரைப் பக்க அளவில் அந்த கவிதை சுஜாதா , கா.நா.சு போன்றவர் , திருப்பூர் கிருஷ்ணன் போன்றோர் எழுதும்போது என்னையும் எழுத வைத்து வெளியிட்டது.

அனேகமாக சுமார் 10 ஆண்டுகள் அல்லது அதற்கும் மேலும் நீண்டு கொண்டிருந்த நட்பை  முதலில் ஒரு முடிச்சிட்டது அவனுடைய நிச்சயதார்த்தம். அதில் அவனது பெற்றோர்க்கும் பெண்ணின் வீட்டார்க்கும் ஏதோ கொஞ்சம் நெருடல்கள். அவன் என்னிடம் தெரிந்தே சொல்லிவிட்டான் நீ நிச்சயத்துக்கு எல்லாம் வராதே என....அது என்னடா இவன் இவ்வளவு இருந்தும் இப்படி சொல்லி விட்டானே என ஒரு உட்குழிவு என்னுள் விழுந்து விட்டது.

ஒரு  வேளை நான் சென்றிருந்தால் அவனது பெற்றோரை ஆதரித்து அந்தப் பெண் வீட்டை மணம் செய்யாமல் தடுத்துவிடுவேனோ என்ற பயம் கூட இருந்ததோ என்னவோ. யாமறியோம் பராபரமே.

சரி அடுத்து திருமணம் எல்லாம் மகிழ்வுடன் செய்தோம் வாழ்த்தினோம், பிலாயில் ஒரு முறை ஸ்கூட்டர் சாய்ந்து காலை எல்லாம் ஒடித்துக் கொண்டிருந்தான். மணமாகி ஒரு பெண் பிள்ளைக்கும் தந்தையானான். தன் பெண் பிள்ளையை ஒரு மாவட்ட ஆட்சியராக்குவேன் என்றெல்லாம் சொல்லியதாக கேள்விப்பட்டேன்.

இன்னும் என்ன வெல்லாம் எழுத....அவன் திருமணம் முடிந்து ஊட்டிக்கு தேனிலவு செல்கிறேன் என என்னிடமிருக்கும் தொழில் முறைக் காமிரா அது எனது திட்டப்பணிக்காக வாங்கி இருந்ததைக் கேட்டான். நான் சாதாரணமாக இருந்திருந்தால் தந்திருப்பேன் ஆனால் அவன் என்னை நிச்சயத்திற்கு கூப்பிடாது விட்டமைக்காக தண்டனையாக அதை தர மறுத்துவிட்டேன்.நட்பில் இங்கொரு முடிச்சு விழுந்தது.

அடுத்து மிகவும் பொருளாதார கடினச் சூழலில் எனக்கும் பயிற்சிக்காலம் அல்லது கடினமான காலம் தான் அவனுக்கு ஒரு இரண்டாயிரம் தேவைப்பட எனது சகோதரி வீட்டில் குடியிருந்த ஒரு குடும்ப நட்பு பாராட்டியவரிடம் இரண்டாயிரம் வாங்கிக் கொடுத்து இருந்தேன். அதற்கு சரியாக வட்டி கட்டி வந்தான்.

அதன் பின் எனக்கு சற்று சுதாரித்தபின் அந்த தொகையை நான் கட்டி விட்டேன் நீ இனி வட்டி கட்ட வேண்டாம் எனக்கு அந்த தொகையைத் திருப்பி அசல் மட்டும் கொடுத்தால் போதும் என்றேன். நான் ஒரு பிடிவாதக்காரன் மனதில் ஏதாவது விழுந்து விட்டால் அதை செய்யாமல் விட மாட்டேன். என்ன இருந்தாலும் கடன் கடன் தானே என அப்போது மட்டுமல்ல இப்போதும் பொருளாதாரத்தில் நான் பெரும் நிலையை எட்டி விட வில்லை என்பதால் அதைக் கேட்டேன் பாதி கொடுத்தான் பாதியக் கொடுக்கவில்லை. நானும் அதன் பின் விட்டுவிட்டேன். ஆனால் நாங்கள் கேவலம் காசு பணத்துக்காக பிரிந்து போய் விட்டோமே ...என்ற நிலையும், நான் அவன் எனக்கு எவ்வளவோ செய்திருக்க கொடுத்த காசைத் திருப்பிக் கொடுத்தே ஆக வேண்டும் என்ற நிர்பந்தத்தை அவனுக்கு அவனது நிலையை அறியாமலே அவனை துன்பபடுத்தி விட்டேனே என்றெல்லாம் தோன்றச் செய்வது பொருளாதாரப் பிணிகள்.

எப்படியும் ஒரு நட்பு தொடர்பு இடைவெளியால் பிரிந்து போனது அல்லது:
மயிர் ஊடாடா நட்பில் பொருள்
ஊடாடிக் கெடும் என்ற பொருளுக்கேற்ப  விட்டுப் போனதுதான்.

அவன் கொடுத்த ஒரு ஆங்கில அகராதி இன்னும் அவன் நினைவு சொல்கிறது
உடுக்கை இழந்தவன் கை போல ஆங்கே
இடுக்கண் களைவதாம் நட்பு என்பார்....

ஆனால் ஆரம்பம் முதல் இன்று வரை பொருளாதாரத்தில் சிக்கனம், தாராளமின்மை, போதிய வருவாய் இன்மை போன்றவற்றிலும், சரியான உணவு கூட அல்லது ருசியான உணவு கூட இல்லாதிருந்தே போதுமான அளவு  இல்லாதிருந்தே வளர்ந்த விதம் ஆகியவை பொருளாதாரத்திற்கு விட்டுக் கொடுத்து செல்லும் போக்கை என்னுள் வளரச் செய்யவில்லை. அந்த நட்பு குலைந்து போனதற்கு அவனை விட என்னையே நான் பெரிய காரணமாக வைப்பேன்.

அவன் என்னை வசந்தபவன் என்ற ஒரு சேலத்தில் அந்தக் காலத்தில் பிரபலமாக விளங்கிய உணவகத்துக்கு அழைத்துச் சென்று முந்திரி முறுகல் தோசை கேஷ்யூநட் ரோஸ்ட் வாங்கிக் கொடுத்தது கூட பல முறை உணவகங்களில் சேர்ந்து உண்ட நினைவுகளுடன் ....கடந்து போன நாட்களை முடிந்த வரை கரைக்க முயல்கிறன் ஆனால் அவை அவ்வளவு சாதாரணமாக கரைந்து போகக் கூடியதா என்ன...

இளையராஜாவும் பாலுவும் கட்டிப் பிடித்துக் கொண்டு இணைந்து போனார்களாம். அது போல செம்பண்ண்னை இணைத்துக் கொண்டு செல்ல ஆசைதான். ஆனால் அது முதல் அவனுக்கும் எனக்கும் எந்த தகவலுமே இல்லை. பரிமாற்றமே இல்லை. அவன் சொல்வான்: நீயெல்லாம் தணி காதலிக்கவே முடியாது என்பான். ஏன் எனில் உணர்ச்சி பூர்வமாக வெளிப்பாட்டுத் திறம் உள்ளார் காதலிக்க முடியாது என்பதைத்தான் அவன் அப்போதே உணர்ந்து சொல்லி இருக்கிறான். உண்மைதான் காதல் என்பது திருட்டு எண்ணமா அது வெளியே தெரிந்தால் அதன் புனிதம் கெட்டு விடுமா என்றெல்லாம் சிந்தித்த காலத்தில் தோன்றிய நட்பு உதிர்ந்த கதை இது.

அவனுங்களுக்கு எல்லாம் இறுதித்தேர்வு முடிந்து விட்டது. எங்களுக்கு மறு நாள் தேர்வு உண்டு எனத்தான் நினைக்கிறேன் என்னையும் அழைத்துக் கொண்டு பாலைவனச் சோலை என்ற படத்தைச் சென்று பார்த்ததாக நினைவு.

மறுபடியும் பூக்கும் வரை
கவிஞர் தணிகை.

என் நட்பின் நனி சிறந்தவர்கள் 1. குகன்: கவிஞர் தணிகை

என் நட்பின் நனி சிறந்தவர்கள் 1. குகன்: கவிஞர் தணிகை




அவர்கள் வீட்டிற்கு நான் சென்றபோது அவருடைய புத்தகங்களை கீழே தரையில்தான் வரிசையாக வைத்திருந்தார்.அவர், அவன், பெயர் சொல்லி அழைப்பது மரியாதைக்குறைவாகப் பேசுவது சில சமயங்களில் எல்லாம் என்னிடம் உண்டு. ஆனால் இன்று அவர் சமூகத்தில் எல்லாரோலும் மதிக்கத் தக்க ஒரு கனவான்.  இன்று சட்ட நீதி நூலக அடுக்கில் அதன் இடையே வாழும் வாழ்வாக இயற்கை பணித்திருக்கிறது.

அவர் தனது தந்தையின் பெயரின் முதல் எழுத்தையும் தனக்கு வைக்கப்பட்ட முதல் எழுத்தையும் கோர்த்து ஒரு விகுதி எழுத்தையும் ஆண்பால் எழுத்தாக சேர்த்து குகன் என்று வைத்துக் கொண்டதும் கூட அவருக்கு மிகவும் பொருத்தமானதாகவே இருக்கிறது. அவருயை சிந்தை திறனை அது காண்பிக்கிறது.

அவர் குஹன் என்றால் நான் ராமனா?... இருக்கலாம் சந்தேகப்படுவதில்...குஹனொடு ஐவரானோம் என்னும் இராமாயணம். இவரும் நட்புக்கு இலக்கணம்தான்.

கோபப் பட்டு பேசிய பின்னும் கூட சில நட்புகள் பிரிவதேயில்லை அதென்னவோ பூர்வ ஜென்ம வினை போல...பட்டும் படாத பற்சக்கர சுழற்சியில் ஒன்றை மற்றொன்று பற்றிக் கொண்டே சுழல்வது போல காலச் சூழலில் இவர் என்னை விடவே இல்லை. இவருடைய தகுதி மிகுதியாக வளர்ந்து விட்டபோதும்.

பழ(ம்) நட்பை
கடைசி வரை
உதிர விடா அன்பன்
நண்பன்


என நான் ஒரு முறை எழுத்தில் வடித்தது போல மரமாகி நிற்கிறான் கனி கொடுக்கிறான் பறவைகள் தங்க இடம் அளிக்கிறான்.

இவனுக்கு வாய்த்த துணைவியார் பற்றி நான் எனது திருமண வாழ்த்தில் தேக்கம்பட்டியில் நடந்த மணவிழாவில் வாழ்த்து அன்பளிக்கும்போது குறிப்பிட்ட படி இரட்டைக் கிளவிகள் ஒன்றை ஒன்று பிரிந்தால் பொருள் இல்லை. இரண்டும் இணையும் போது அதை விட வேறு சிறந்த அழகும் இல்லை. பொருள் தருவதும் பயன்பாடும் அளவில்லை.

ஒரு வேளை கற்பனையில் நான் ஓர் மார்க்ஸ் ஆக இருந்திருந்தால் இவர் எனது ஏங்கெல்ஸாக இருந்திருக்கலாம்....ஏன் எனில் எழமைக்காகவும் தற்போதைய வசதி வாய்ப்புக்காகவும் அப்படி குறிப்பிடுகிறேன் மற்றபடி நான் மார்க்ஸ் அல்ல  அவரும் ஏங்கெல்ஸ் என்றும் சொல்லிக் கொள்ள விரும்ப மாட்டார். ஏன் எனில் அவர்கள் சரித்திர நாயகர்கள் நாங்கள் வெறும் தோழர்கள். தோழமையை பெருமைப்படுத்தவே அப்படிக் குறிப்பிட்டிருக்கிறேன்.

எனது நண்பர்களிடம் எல்லாம் பெரும் திறம் ஒளிந்து கிடக்கிறது ஆனால் அதை எல்லாம் ஒருங்கிணைத்து என்னை ஒரு நாள்  நாட்டின் தலைவனாக்கினாலும் இந்த நாட்டுக்கு விடிவுதான். ஆனால் அதை எல்லாம் எனது நண்பர்கள் சொல்லாமல் செய்யாமல் இருப்பதுதான் அவர்களது வாழ்க்கை.

பிடல், சே வின் வாழ்வுதான் ஒரு நாட்டுக்கே விடிவு ஏற்படுத்தியதாகவும், ஹோசிமின் வாழ்வு தனி மனித வாழ்வு ஒரு நாட்டின் ஆட்சி முறையை மாற்றிக் காட்டியதாகவும் சரித்திரம் சொல்லும்போது இந்த நாட்டின் அது எத்தனை பெரிய நாடாக இருந்த போதும் அதன் சரித்திரத்தை மாற்றி எழுத முடியும் என்ற மாபெரும் காலக் கனவு என்னிடமும் இருக்கிறது இருந்தது. (சிரிக்குமளவு இது ஒன்றும் வடிவேலு காமெடி அல்ல)

இது போன்ற கனவுகள் காண ஒவ்வொரு உண்மையான இந்திய மகனுக்கும் உரிமை உண்டு.

சரி நான் வேறுதடம் மாறிப் போகிறேன். நண்பர் பற்றி எழுத வந்து விட்டு நாட்டைப் பற்றியும் அதன் தலைமை பற்றியும் யோசிப்பது எப்படி பொருந்தும்.

நானும் அவரும் சந்தித்துக் கொண்டது 1978 ஏப்ரல் மே மாதங்களில்.அப்போதிருந்தே எங்களிடையே எவ்வளவு வேறுபாடு இருந்தபோதும் எழுத்து என்ற ஒரு ஒற்றுமைப்பொருள் எங்களிடம் ஒரு தோழமையை உண்டு பண்ணி இது வரை வளர்த்து வந்து கொண்டிருப்பதுதான் உண்மை.

 30 ஆண்டுக்கும் மேல் ஓடிவிட்டது முதல் 3 ஆண்டுகள் மட்டுமே அது கல்லூரி வாழ்வு என்பதால் அடிக்கடி முகம் பார்த்து தோழமை செய்து கொண்டதும் வேறுபாடு இருந்தாலும் விலகிச் செல்லாமலும் இருந்ததும் ...அதன் பிறகு இருவர் வாழ்வும் மிக மிக தொலைவுகளில்...இருந்தபோதும் எப்போதாவது ஒரு முறை என்னை தனது விடியல் சந்திப்புக்கு பேச அழைப்பார் அப்போது எனது பேச்சுக்கு ஒரு தொகை இருக்கும். அது எனக்கு உதவிகரமாகவும் இருக்கும் எனது நூல்களும் வந்திருந்த அனைவர்க்கும் அவருடைய சொந்த செலவில் அல்லது வந்திருந்தவர்கள் வாங்கிக் கொள்ளும்படியான பெருமிதப் பேச்சு இருக்கும்.

இப்போது இன்றும் கூட அவர் உண்மையான ஒரு எழுத்தாளன் என்ற கட்டியம் கூற தனது இயலாமையை பற்றி உயிர் உறும் வேதனையைப் பற்றி சொற்களில் கொண்டுவந்திருந்தார். நான் என்ன நினைக்கிறேன் எனில் வேறு எவரிடமும் கூட முழுதாக சொல்லி ஆறுதல் பெற முடியாத கருப்பொருளை உருக்கொடுத்து வார்த்தைகளாக சொற்களாக வெளிப்படுத்த கை வரும்போதுதான் உண்மையான  எழுத்துகளும் வடிவம் பெறுகின்றன ஒரு உண்மையான எழுத்தாளரும் உருவாகிறார்.

உண்மை அதில் அடி நாதம், வார்த்தைகள் வெறும் நகாசு வேலையை மட்டுமே செய்யும். கதை,கவிதை, நாவல், கட்டுரை இப்படி அதற்கு எப்படி வேண்டுமானாலும் எத்தனை வடிவம் வேண்டுமானாலும் இருக்கலாம். ஆனால் அதன் உயிர் நாளத்தில் உண்மை இருக்க வேண்டும் அது உயிர் துன்புறும் வேதனையை மாற்ற முனையும் செயல்பாட்டை முயற்சியுடையதாய் வைத்திருக்க வேண்டும்.

நான் ஏற்கெனவே சில பல சமயங்களில் சொல்லியபடி எனது ஒவ்வொரு முக்கியமான கட்டத்திலும் ஒன்று அவராக தன்னிச்சையாகவே அல்லது நான் எனது நிலையை சொல்லிய நிலையில் அதற்காகவே மார்க்ஸ் ஏங்கெல்ஸ் பெயர்களைக் குறிப்பிட்டேன். அப்படிப்பட்ட நிலைகளில் உதவ மறுத்ததே இல்லை. அப்படி உதவியதானால் அந்த உதவி எனை அடிமைப்படுத்தும் உதவியாகவும் அமைந்ததில்லை.

நான் எவை எப்போது எனப் பட்டியல் போடப்போவதில்லை. அது என்னையும் அவரையும் சிறுத்துப் போகச் செய்துவிடும். சுருக்கமாகச் சொல்லப்போனால் எனது கண்களில் உள்ள பார்வையில் கூட சிலருடைய பெயர்கள் எழுதப்பட்டிருக்கின்றன அதில் இவருடையதும் இருக்கிறது.

என்னைப்போல நிறைய பேருக்கு தன்னால் ஆன உதவியை செய்து வருவதையும் அறிகிறேன். இருவருமே ஓய்வு பெறும் வயதில் இருந்தபோதும் ஓய்வு என்பது இருவருக்குமே இல்லை என்பதுதான் உண்மை எங்கள்  வாழையின் பக்க கன்றுகள் முளைத்து ஆறடிக்கும் அதிகமாகவே வளர்ந்து நிற்கின்றன....இனி கன்றின் கன்று எதிர்க்கும் நாட்டில் நிலவும் புலைத்தனங்களை.

நிறைய எழுத வேண்டும் எனத் தான் தோன்றுகிறது அது மேலும் மேலும் எழுதிச் செல்லும் கைகள் என்னைப்பற்றி நானே எழுதிச் செல்வது போல ஆகிவிடுமோ என அச்சத்துடன் கூச்சத்துடன் கட்டுப்பாடு செய்து கொள்கிறது.

இப்போதும் அந்த குழுவாக நின்ற புகைப்படத்தைப் பார்க்கிறேன் எல்லா முகங்களும் ஒரு தெளிவாக அடையாளத்துடன் இருக்க எனது முகம் மட்டும் அந்த பிஞ்சிலிருந்து இளைஞராக மாறாமல் அடையாளம் பதியாமலே இருப்பதைக் காணமுடிகிறது... இளைஞராக மாறாத இளம்பருவ முகத்துடனேயே...

அவரது பெற்றோர், தனயன், தங்கை அனைவரையும் நான் அறிவேன் அதேபோல அவரும் எங்கள் குடும்பம் அறிவார் இருவரும் ஒருவர் குடும்பத்தையும் ஊரையும் தேடிச் சென்றதுண்டு. ஆனால் அடிக்கடி இல்லை எப்போதோ சில முறை. வாழ்க்கை எப்படி எல்லாமோ மாறி மாறிப் போய்க்கொண்டே இருக்கிறது அவரிடமிருந்த அவருடைய உழைப்பும் அவரது குடும்பம் அவருக்கு செய்த ஊக்கமும் அவரை சமுதாயத்தில் ஒரு மதிப்பு மிக்க நபராக ஒரு மதிக்கத்தக்க நல்ல மனிதராக உயர்த்தி இருக்கிறது.

மேலும் மேலும் மனிதம் உயர வேண்டும் அதுதானே கல்வியின் பெருமை. அதைத்தானே கல்வியின் பொருள் என்றும் கல்வியின் கடமையாற்றல் என்றும் சான்றோர் சொல்கிறார்கள்...

 மகன் தந்தைக் காற்றும் உதவி இவன் தந்தை
என்நோற்றான் கொல் எனும் சொல்...

தந்தை மகற்காற்றும் நன்றி அவையத்து
முந்தி இருப்பச் செயல்.

இரண்டு குறளுமே இங்கு பொருந்தும்...

கவிஞர் தணிகை